Aktywność fizyczna po zawale mięśnia sercowego
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Po zawale mięśnia sercowego aktywność fizyczna powinna być wprowadzana stopniowo i zgodnie z zaleceniami lekarza oraz rehabilitacji kardiologicznej. Celem jest poprawa wydolności organizmu bez przeciążania serca.
Jakie aktywności są zwykle bezpieczniejsze?
Po okresie ostrym i po uzyskaniu zgody lekarza zaleca się najczęściej wysiłek o małej lub umiarkowanej intensywności, np.:
- spokojne spacery,
- lekkie prace domowe,
- proste ćwiczenia oddechowe i ogólnousprawniające,
- rekreacyjne pływanie lub jazdę na rowerze stacjonarnym, jeśli lekarz nie widzi przeciwwskazań.
Wysiłek powinien być przerywany odpoczynkiem. Pacjent nie powinien ćwiczyć „na siłę” ani rywalizować.
Czego należy unikać?
Szczególnie niewskazane są aktywności nagłe, intensywne, kontaktowe i wymagające dużego wysiłku, np. gra w piłkę nożną, szybki bieg, sporty walki, dźwiganie ciężarów. Takie formy aktywności mogą gwałtownie zwiększać zapotrzebowanie serca na tlen i sprzyjać zaburzeniom rytmu.
Objawy alarmowe podczas wysiłku
Aktywność należy przerwać i zgłosić objawy personelowi medycznemu, gdy pojawią się:
- ból lub ucisk w klatce piersiowej,
- duszność,
- zawroty głowy,
- kołatanie serca,
- nadmierne osłabienie,
- zimne poty.
Rola opiekuna medycznego
Opiekun powinien wspierać pacjenta w bezpiecznej aktywizacji, obserwować tolerancję wysiłku, zachęcać do odpoczynku i nie dopuszczać do przeciążenia. Ważne jest przestrzeganie indywidualnych zaleceń lekarskich.