Chód parkinsonowski
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Chód parkinsonowski to charakterystyczny sposób poruszania się pacjenta z chorobą Parkinsona. Wynika ze sztywności mięśni, spowolnienia ruchowego oraz zaburzeń równowagi. Opiekun medyczny powinien obserwować całe ułożenie ciała pacjenta, a nie tylko jeden element.
Na co zwrócić uwagę podczas chodzenia?
Podczas spaceru z pacjentem z chorobą Parkinsona należy szczególnie obserwować:
- ułożenie stóp – pacjent może stawiać drobne, szurające kroki; czasem występuje trudność z rozpoczęciem chodu lub tzw. przymrożenie,
- ułożenie rąk – często zmniejszone jest naturalne balansowanie kończyn górnych podczas chodzenia,
- ułożenie głowy i tułowia – pacjent może pochylać głowę i tułów do przodu, co zwiększa ryzyko utraty równowagi i upadku.
Dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawna odpowiedź to: ułożenie stóp, rąk i głowy.
Typowe cechy chodu parkinsonowskiego
- pochylona sylwetka,
- małe, krótkie kroki,
- szuranie stopami,
- trudność z rozpoczęciem ruchu,
- zaburzenia skręcania i zawracania,
- zmniejszona praca rąk,
- zwiększone ryzyko upadku.
Rola opiekuna medycznego
Opiekun powinien asekurować pacjenta, iść blisko niego, usuwać przeszkody z drogi oraz zachęcać do spokojnego, rytmicznego marszu. Nie należy poganiać pacjenta. Ważne jest zapewnienie bezpieczeństwa, obserwacja zmęczenia oraz reagowanie na nagłe zatrzymanie chodu.