Duszność spoczynkowa
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Duszność spoczynkowa to uczucie braku powietrza lub trudności w oddychaniu występujące bez wysiłku, np. podczas leżenia lub siedzenia. Jest objawem alarmowym, ponieważ może świadczyć o poważnych zaburzeniach oddychania albo krążenia.
Znaczenie w opiece nad pacjentem
U pacjenta z dusznością spoczynkową należy natychmiast ułatwić oddychanie. Jednym z podstawowych działań opiekuna medycznego jest ułożenie chorego w pozycji wysokiej lub siedzącej, jeśli stan pacjenta na to pozwala. Taka pozycja:
- zmniejsza ucisk narządów jamy brzusznej na przeponę,
- ułatwia rozszerzanie klatki piersiowej,
- poprawia wentylację płuc,
- zmniejsza uczucie duszności.
Postępowanie opiekuna
W przypadku duszności spoczynkowej należy:
- Ułożyć pacjenta w pozycji wysokiej.
- Zapewnić dostęp świeżego powietrza, jeśli jest to możliwe i zgodne z procedurami.
- Poluzować uciskającą odzież.
- Obserwować oddech, kolor skóry i zachowanie pacjenta.
- Niezwłocznie poinformować pielęgniarkę lub lekarza.
Ważne na egzaminie
Duszność spoczynkowa jest bezwzględnym wskazaniem do ułożenia chorego w pozycji wysokiej. Kaszel suchy, kaszel wilgotny lub duszność wysiłkowa mogą wymagać obserwacji i pomocy, ale nie są tak pilnym wskazaniem jak duszność występująca w spoczynku.