Komunikacja wspomagająca z pacjentem

Komunikacja wspomagająca to sposoby ułatwiające porozumiewanie się z osobą, która ma trudności z mówieniem, pisaniem lub rozumieniem mowy. W opiece nad pacjentem po udarze, z afazją ruchową, opiekun powinien dobrać metodę do możliwości chorego.

Kiedy stosować?

Komunikację wspomagającą stosuje się m.in. u pacjentów z:
- afazją po udarze mózgu,
- niedowładem lub porażeniem kończyn,
- zaburzeniami mowy,
- chorobami neurologicznymi,
- znacznym osłabieniem.

Przykładowe pomoce

W praktyce opiekuńczej można wykorzystać:
- kartoniki z literami alfabetu,
- tablice z obrazkami,
- kartki z napisami: „ból”, „pić”, „toaleta”, „zimno”, „gorąco”,
- gesty i mimikę,
- pytania zamknięte, na które pacjent odpowiada „tak” lub „nie”,
- wskazywanie wzrokiem lub ręką.

U pacjenta z afazją ruchową dobrym rozwiązaniem są kartoniki z literami alfabetu, ponieważ chory może mieć zachowane rozumienie mowy, ale trudność w wypowiadaniu słów.

Zasady postępowania opiekuna

• Mów spokojnie, krótko i wyraźnie.
• Daj pacjentowi czas na odpowiedź.
• Nie wyręczaj chorego zbyt szybko.
• Upewnij się, że pacjent rozumie pytanie.
• Dostosuj pomoce do sprawności pacjenta, np. przy prawostronnym niedowładzie umożliwiaj wskazywanie lewą ręką lub wzrokiem.

Ważne

Język migowy i pismo Braille’a pomagają tylko osobom, które wcześniej je znają. Nie są standardowym sposobem komunikacji z pacjentem po udarze z afazją ruchową.