Pozycja wysoka
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Pozycja wysoka to ułożenie pacjenta z uniesioną górną częścią ciała, zwykle pod kątem około 60–90°. Chory siedzi lub półsiedzi w łóżku, z podpartymi plecami, głową i często kończynami górnymi. Jest to jedna z podstawowych pozycji stosowanych u pacjentów z problemami oddechowymi.
Kiedy stosuje się pozycję wysoką?
Pozycję wysoką stosuje się przede wszystkim u chorego z dusznością, ponieważ ułatwia ona pracę przepony i mięśni oddechowych oraz poprawia wentylację płuc. Może być wskazana m.in. u pacjentów z:
- niewydolnością oddechową,
- zaostrzeniem POChP lub astmy,
- obrzękiem płuc,
- chorobami serca przebiegającymi z dusznością,
- trudnościami w odkrztuszaniu wydzieliny.
Dlaczego pomaga przy duszności?
W pozycji leżącej przepona ma ograniczone warunki pracy, a narządy jamy brzusznej mogą utrudniać rozszerzanie klatki piersiowej. Uniesienie tułowia zmniejsza ucisk na przeponę, ułatwia rozprężanie płuc i poprawia komfort oddychania.
Zasady bezpiecznego ułożenia
Opiekun powinien:
- unieść wezgłowie łóżka lub podeprzeć chorego poduszkami,
- zapewnić stabilne podparcie pleców i głowy,
- ułożyć kończyny górne tak, aby pacjent mógł swobodnie oddychać,
- obserwować oddech, kolor skóry, poziom niepokoju i zgłaszane dolegliwości,
- nie pozostawiać chorego w pozycji grożącej zsunięciem się z łóżka.
Ważne rozróżnienie
Pozycja wysoka jest właściwa przy duszności. Pozycja Trendelenburga nie jest stosowana w celu ułatwienia oddychania, ponieważ może nasilać ucisk na przeponę. Pozycja boczna ustalona służy głównie zabezpieczeniu dróg oddechowych u osoby nieprzytomnej oddychającej.