Skutki długotrwałego unieruchomienia
Słownik kwalifikacji MED.14 - Świadczenie usług medyczno-pielęgnacyjnych i opiekuńczych osobie chorej i niesamodzielnej
Długotrwałe unieruchomienie w łóżku prowadzi do wielu powikłań, ponieważ ogranicza pracę mięśni, wentylację płuc, perystaltykę jelit i krążenie krwi. Dotyczy to szczególnie osób starszych, przewlekle chorych i niesamodzielnych.
Najważniejsze skutki unieruchomienia
Do typowych powikłań należą:
- zapalenie płuc – płytki oddech i zaleganie wydzieliny w drogach oddechowych sprzyjają infekcjom,
- zaparcia – brak ruchu osłabia perystaltykę jelit,
- przykurcze stawów – długie pozostawanie w jednej pozycji ogranicza zakres ruchu,
- zaniki mięśniowe – mięśnie niepracujące słabną i zmniejszają swoją masę,
- odleżyny – stały ucisk zaburza ukrwienie skóry i tkanek,
- zakrzepica żylna – spowolniony przepływ krwi zwiększa ryzyko tworzenia zakrzepów,
- zakażenia układu moczowego – sprzyja im zaleganie moczu i trudności z higieną,
- pogorszenie samopoczucia psychicznego – może wystąpić apatia, lęk, bezsenność lub obniżenie nastroju.
Czego nie zalicza się do skutków unieruchomienia?
Porażenia nie są typowym skutkiem długotrwałego leżenia. Porażenie oznacza utratę możliwości wykonywania ruchów wskutek uszkodzenia układu nerwowego, np. po udarze, urazie rdzenia kręgowego lub chorobie neurologicznej. Może być przyczyną unieruchomienia, ale nie jest jego standardowym następstwem.
Profilaktyka powikłań
W opiece nad pacjentem unieruchomionym ważne są: częsta zmiana pozycji, ćwiczenia bierne i czynne, pionizacja, oklepywanie pleców, dbanie o nawodnienie, dieta bogata w błonnik, higiena skóry oraz obserwacja objawów powikłań.