Statyczna próba zginania
Słownik kwalifikacji MTL.05 - Organizacja i prowadzenie procesów metalurgicznych
Statyczna próba zginania to badanie wytrzymałościowe, w którym próbka materiału jest powoli obciążana siłą zginającą aż do osiągnięcia określonego ugięcia, odkształcenia lub zniszczenia. Próba wykonywana jest najczęściej na maszynie wytrzymałościowej, np. uniwersalnej maszynie typu Instron.
Na czym polega badanie?
Próbkę układa się na dwóch podporach, a następnie od góry działa na nią trzpień lub stempel obciążający. W wyniku działania siły próbka ugina się. Najczęściej stosuje się:
- zginanie trójpunktowe – dwie podpory i jedna siła działająca pośrodku,
- zginanie czteropunktowe – dwie podpory i dwa punkty przyłożenia siły.
Podczas próby mierzy się m.in. siłę, ugięcie oraz moment zginający. Na tej podstawie można ocenić odporność materiału na zginanie, jego plastyczność, kruchość oraz wytrzymałość.
Jak rozpoznać tę próbę?
Charakterystyczne elementy to:
- próbka oparta poziomo na podporach,
- obciążenie przykładane pionowo,
- brak skręcania próbki wokół osi,
- powolne, statyczne zwiększanie siły.
Różnica względem innych prób
Statyczna próba zginania nie jest próbą skręcania, ponieważ nie występuje moment skręcający. Nie jest też próbą spęczania, bo materiał nie jest ściskany osiowo w celu zwiększenia przekroju. Od technologicznej próby przeginania różni się tym, że ma charakter pomiarowy i wytrzymałościowy, a nie tylko ocenę podatności materiału na wielokrotne przeginanie.