Pytania pomocnicze - MOD.03

Powinna być stabilna, średniej grubości, odporna na użytkowanie i dobrze układać się na sylwetce. Nie może być ani zbyt cienka, ani typowo płaszczowa.

Szyfon jest bardzo cienki, lekki i często przezroczysty. Nadaje się raczej na odzież zwiewną lub dekoracyjną, a nie na codzienną spódnicę podstawową.

Flausz jest grubszą, miękką tkaniną używaną głównie na płaszcze i inne okrycia wierzchnie. Nie jest typowym wyborem na spódnicę całoroczną.

Loden to gruba, zwykle wełniana tkanina o zastosowaniu głównie w odzieży wierzchniej. Jest zbyt ciężki na klasyczną spódnicę podstawową.

Tenis jest tkaniną praktyczną, stabilną i odpowiednią do codziennej odzieży. Ma cechy pozwalające uszyć spódnicę użytkowaną przez cały rok.

Wprasowanie służy miejscowemu uformowaniu lub zmniejszeniu powierzchni materiału. Zaprasowanie polega głównie na założeniu i utrwaleniu zagięcia albo skierowaniu zapasu szwu w jedną stronę.

Stosuje się je tam, gdzie trzeba ukształtować materiał do formy ciała lub elementu odzieży, np. w okolicy biustu, łopatek, bioder, zaszewek czy rękawów.

Najważniejsze są temperatura, ilość pary, nacisk, czas działania oraz rodzaj włókna i struktura materiału.

Znaki umowne informują, jaką operację należy wykonać podczas szycia i wykańczania odzieży. Ich znajomość pozwala poprawnie odczytać dokumentację technologiczną.

Rozprasowanie polega na rozłożeniu zapasów szwu na dwie przeciwne strony i utrwaleniu ich żelazkiem lub prasą.

Odparowanie to działanie parą w celu usunięcia wilgoci, odświeżenia lub ustabilizowania materiału, bez typowego zaprasowywania zagięć.

Do typowych błędów należą wybłyszczenia, odciski szwów, przypalenia, deformacje elementów oraz nierównomierne utrwalenie kształtu.

Potrzebne są miary pionowe, np. wysokość talii, krocza i kolana, oraz miary obwodowe, np. obwód talii i bioder.

Obwód talii służy do wyznaczenia szerokości górnej części spodni oraz dopasowania paska lub obłożenia w talii.

Obwód bioder decyduje o szerokości spodni w najszerszym miejscu sylwetki i wpływa na komfort noszenia.

Wysokość kolana pozwala prawidłowo wyznaczyć linię kolana, co jest ważne dla proporcji nogawki i kształtu spodni.

Oznaczają wymiary innych części ciała, np. szyi lub ramienia, dlatego są związane z konstrukcją bluzek, koszul czy marynarek, a nie spodni.

Wymiary ciała są zdejmowane bezpośrednio z sylwetki. Wymiary wyrobu uwzględniają dodatkowo luzy konstrukcyjne i technologiczne.

Jest to ilość materiału potrzebna do wykonania danego wyrobu odzieżowego. Najczęściej wyraża się ją w metrach bieżących przy określonej szerokości tkaniny.

Im dłuższa spódnica, tym dłuższe elementy wykroju trzeba ułożyć na materiale. Zwiększa to długość potrzebnego odcinka tkaniny.

Rękaw jest dużym elementem wykroju, a jego długość wpływa na sposób rozmieszczenia szablonów. Dłuższy rękaw może zwiększyć całkowite zużycie materiału.

Na szerszym materiale można często korzystniej rozłożyć elementy wykroju. Węższy materiał zwykle powoduje większe zużycie długości tkaniny.

Materiały w kratę, pasy lub z wyraźnym raportem wymagają dopasowania wzoru na szwach i elementach odzieży. Powoduje to większe odpady i konieczność zaplanowania zapasu.

Obwody są ważne przy doborze rozmiaru i konstrukcji form. W pytaniu o komplet żakiet ze spódnicą kluczowe są jednak długości: spódnicy, żakietu i rękawa.

Fason z dodatkowymi elementami, fałdami, kloszem, kołnierzem lub szerokimi rękawami wymaga więcej materiału. Prosty krój zwykle pozwala ograniczyć zużycie.

Kołnierzyk jest małym elementem, często z narożnikami i łukami. Mniejszy dodatek ułatwia wywrócenie, formowanie krawędzi i zmniejsza grubość szwu.

Najczęściej stosuje się dodatek 0,5 cm. Jest to wystarczający zapas do zszycia i estetycznego wykończenia kołnierzyka.

Tak mały zapas może nie zapewnić trwałego połączenia elementów. Tkanina może się strzępić, a szew łatwo ulec uszkodzeniu.

Byłby zbyt duży i powodowałby nadmiar materiału wewnątrz kołnierzyka. Utrudniałby uformowanie płaskiej, równej krawędzi.

Zależy od rodzaju elementu odzieży, rodzaju tkaniny, sposobu wykończenia i technologii szycia. Inny dodatek stosuje się przy szwach konstrukcyjnych, a inny przy drobnych elementach.

Zwykle ścina się nadmiar zapasów w narożnikach, uważając, aby nie przeciąć szwu. Dzięki temu narożnik po wywróceniu jest cieńszy i bardziej estetyczny.

Płaszcz z wełny jest wykonany z grubszej tkaniny, dlatego wymaga mocnej i trwałej dziurki. Dziurkarka odzieżowa jest przeznaczona do odzieży wierzchniej i cięższych materiałów.

Dziurkarka odzieżowa wykonuje mocniejsze dziurki w grubszych wyrobach, np. płaszczach i marynarkach. Dziurkarka bieliźniana służy do lekkiej odzieży i cienkich materiałów.

Stębnówka dwuigłowa wykonuje dwa równoległe rzędy ściegu. Stosuje się ją do przeszyć ozdobnych i konstrukcyjnych, a nie do wykonywania dziurek w płaszczu.

Stębnówka zygzakowa wykonuje ścieg zygzakowy, używany m.in. do obrzucania brzegów, naszywania elementów lub szycia elastycznego. Nie jest typowym urządzeniem do dziurek odzieżowych w płaszczu.

Obszycie zabezpiecza brzegi otworu przed strzępieniem i wzmacnia miejsce zapinania guzika. Jest szczególnie ważne w odzieży często użytkowanej.

Dziurki odzieżowe stosuje się głównie w odzieży wierzchniej i cięższej, np. płaszczach, kurtkach, marynarkach i żakietach.

Polega na zamknięciu zaszewki w jednym miejscu formy i otwarciu jej w innym, tak aby zachować dopasowanie do wypukłości biustu, ale uzyskać inny fason.

Ponieważ jej zadaniem jest nadanie formie przestrzenności w okolicy biustu. Może wychodzić z boku, barku, talii, pachy lub podkroju szyi, zależnie od projektu odzieży.

Należy sprawdzić, skąd w gotowym fasonie wychodzi linia zaszewki, cięcia lub marszczenia i czy prowadzi w kierunku punktu piersiowego.

To punkt odpowiadający największej wypukłości biustu. Przy przenoszeniu zaszewki większość linii konstrukcyjnych prowadzi się właśnie do tego punktu.

Formę nacina się od nowego miejsca zaszewki do punktu piersiowego, następnie zamyka dotychczasową zaszewkę. W wyniku tego otwiera się nowa zaszewka w wybranym miejscu.

Nie powinno zmieniać podstawowych wymiarów formy. Zmienia się jedynie położenie zaszewki lub linii modelowej, a objętość potrzebna na biust zostaje zachowana.

Najczęstsze błędy to przeniesienie zaszewki poza punkt piersiowy, zmiana długości krawędzi formy, brak zamknięcia starej zaszewki lub niezgodność z rysunkiem fasonu.

Próba pozwala sprawdzić, czy maszyna tworzy prawidłowy ścieg. Dzięki temu można uniknąć uszkodzenia właściwego elementu odzieży.

Najlepiej użyć ścinka tej samej tkaniny, z której będzie szyty wyrób. Pozwala to realnie ocenić zachowanie materiału podczas szycia.

Pętelkowanie najczęściej wskazuje na nieprawidłowe naprężenie nici lub błędne nawleczenie maszyny. Należy sprawdzić prowadzenie nici i ustawienia naprężacza.

Igłę wymienia się, gdy jest stępiona, wygięta, uszkadza materiał albo powoduje przepuszczanie ściegów. Nie robi się tego automatycznie po każdym nawleczeniu nici.

Sprawdza się równość ściegu, długość ściegu, naprężenie nici oraz wygląd szwu po obu stronach materiału. Ścieg powinien być równy i bez pętelek.

Mechanizm chwytacza demontuje się tylko w razie potrzeby, np. przy czyszczeniu lub usuwaniu awarii. Nie jest to standardowa czynność przed rozpoczęciem szycia.

Najczęściej sumuje się długość wyrobu, długość rękawa oraz zapas na szwy, podłożenie i straty krojcze. Dla tkanin wzorzystych dodaje się także zapas na dopasowanie wzoru.

Elementy wykroju trzeba układać tak, aby kratka zgadzała się na szwach i liniach konstrukcyjnych. Powoduje to większe odpady i konieczność dodania zapasu materiału.

Długość płaszcza wynosi 110 cm, długość rękawa 60 cm, a dodatkowy zapas na kratę i wykończenie to około 40 cm. Razem daje to 210 cm.

Im szersza tkanina, tym łatwiej ułożyć obok siebie elementy wykroju i tym mniejsze może być zużycie na długość. Przy szerokości 150 cm dla typowych wymiarów często można ułożyć główne elementy płaszcza dość ekonomicznie.

Oznaczają sylwetkę mieszczącą się w standardowym zakresie rozmiarowym. Nie trzeba wtedy przewidywać ponadnormatywnego zużycia wynikającego z bardzo dużego obwodu lub nietypowej długości wyrobu.

Najważniejsze są linie przodu, zapięcia, szwy boczne, środek tyłu, rękawy oraz kieszenie. Niedopasowana krata jest bardzo widoczna i obniża jakość wyrobu.

Oznacza kolejno: wzrost 170 cm, obwód talii 74 cm i obwód bioder 100 cm. W spódnicy najważniejsze są obwody talii i bioder.

Należy odjąć wymiary rozmiaru docelowego od wymiarów rozmiaru wyjściowego. W tym przypadku 74 - 70 = 4 cm oraz 100 - 96 = 4 cm.

Rozmiar docelowy ma mniejsze obwody talii i bioder niż rozmiar wyjściowy. Oznacza to konieczność zmniejszenia szerokości wyrobu.

Oznacza zmniejszenie całego obwodu spódnicy o 4 cm poprzez korektę szwów bocznych. Zwężenie należy rozłożyć symetrycznie na oba boki.

W obu rozmiarach wzrost jest taki sam, więc nie ma potrzeby zmiany długości spódnicy. Zmianie podlegają tylko obwody.

Należy zachować symetrię, prawidłowy przebieg linii bioder i talii oraz sprawdzić, czy szwy po zwężeniu układają się gładko.