Tłoczenie blach to metoda obróbki plastycznej, w której płaski arkusz blachy jest kształtowany za pomocą stempla i matrycy. Pod wpływem dużego nacisku blacha przyjmuje określony kształt bez skrawania materiału.
W nadwoziach samochodowych tłoczenie stosuje się do wykonywania elementów o złożonych kształtach, np. poszyć drzwi, błotników, pokryw, wzmocnień, podłóg i przetłoczeń usztywniających.
Cechy elementu tłoczonego
Element wykonany metodą tłoczenia często ma:
- przestrzenny, niepłaski kształt,
- przetłoczenia i wgłębienia,
- zaokrąglone przejścia między powierzchniami,
- kołnierze montażowe z otworami,
- zwiększoną sztywność dzięki ukształtowaniu blachy.
Na rysunkach egzaminacyjnych tłoczony element można rozpoznać po tym, że nie jest tylko zagiętą krawędzią, lecz ma całą powierzchnię uformowaną w trójwymiarowy kształt.
Różnica względem gięcia, zaginania i zwijania
- Gięcie zmienia kąt między częściami blachy, najczęściej wzdłuż jednej linii.
- Zaginanie zwykle dotyczy wykonania zagiętej krawędzi lub kołnierza.
- Zwijanie polega na nadaniu materiałowi kształtu walcowego lub rurowego.
- Tłoczenie kształtuje większą powierzchnię blachy w matrycy, często tworząc zagłębienia, wypukłości i przetłoczenia.
Znaczenie w naprawie nadwozi
Znajomość tłoczenia pomaga blacharzowi rozpoznać sposób wykonania części oraz przewidzieć zachowanie blachy podczas naprawy. Elementy tłoczone mają miejsca usztywnione i osłabione technologicznie, dlatego podczas prostowania należy zwracać uwagę na przetłoczenia, naprężenia i możliwość pękania materiału.