Diagnostyka układu rozruchu
Słownik kwalifikacji MOT.02 - Obsługa, diagnozowanie oraz naprawa mechatronicznych systemów pojazdów samochodowych
Diagnostyka układu rozruchu polega na sprawdzeniu elementów odpowiedzialnych za uruchomienie silnika: akumulatora, przewodów zasilających, połączeń masowych, stacyjki lub przycisku START, przekaźnika oraz rozrusznika.
Co sprawdza się podczas diagnostyki?
Typowe czynności diagnostyczne obejmują:
- pomiar napięcia akumulatora przed rozruchem i w czasie rozruchu,
- pomiar napięcia zasilania rozrusznika na zacisku głównym,
- pomiar napięcia załączania rozrusznika na zacisku sterującym elektromagnesu,
- kontrolę połączenia rozrusznika z masą pojazdu,
- sprawdzenie stanu klem, przewodów i zacisków,
- ocenę pracy elektromagnesu i silnika rozrusznika.
W praktyce często wykonuje się pomiar spadku napięcia na przewodzie dodatnim i masowym. Zbyt duży spadek napięcia może świadczyć o skorodowanych stykach, luźnym połączeniu, uszkodzonym przewodzie lub słabym akumulatorze.
Czego nie obejmuje typowa diagnostyka?
Diagnostyka układu rozruchu nie polega na pomiarze przekroju przewodów. Przekrój przewodu jest parametrem konstrukcyjnym określonym przez producenta pojazdu. Mechanik może ocenić stan przewodu, jego uszkodzenia, przegrzanie lub korozję, ale nie wykonuje rutynowo pomiaru jego przekroju w ramach diagnostyki rozruchu.
Najważniejsza zasada egzaminacyjna
Jeżeli pytanie dotyczy diagnostyki układu rozruchu, poprawne czynności to pomiary napięcia, kontrola połączeń i masy oraz sprawdzenie działania rozrusznika. Pomiar przekroju przewodów nie jest czynnością diagnostyczną tego układu.