Czym jest charakterystyka zewnętrzna silnika?
Charakterystyka zewnętrzna silnika to zestaw wykresów pokazujących, jak zmieniają się podstawowe parametry pracy silnika w funkcji prędkości obrotowej n, przy pełnym obciążeniu. Na jednym wykresie często przedstawia się kilka krzywych jednocześnie, np.:
- moment obrotowy
Mo, - moc silnika
N, - jednostkowe zużycie paliwa
Ge, - godzinowe lub sekundowe zużycie paliwa
ge.
Taki wykres pozwala ocenić, przy jakich obrotach silnik osiąga najlepsze parametry użytkowe i ekonomiczne.
Jak rozpoznać krzywą mocy?
Krzywa mocy N zwykle:
- zaczyna się od niskich wartości przy małych obrotach,
- wyraźnie rośnie wraz ze wzrostem obrotów,
- osiąga maksimum przy wyższej prędkości obrotowej niż moment obrotowy,
- pod koniec może się wypłaszczać lub lekko opadać.
W pytaniach egzaminacyjnych symbol X często wskazuje właśnie tę krzywą. Jeśli linia rośnie wraz z obrotami i osiąga szczyt w górnym zakresie n, najczęściej oznacza moc silnika.
Jak odróżnić od innych krzywych?
- Moment obrotowy
Mo: zwykle rośnie do pewnej wartości maksymalnej, a potem spada. - Moc
N: rośnie dłużej niż moment, bo zależy od momentu i prędkości obrotowej. - Jednostkowe zużycie paliwa
Ge: często ma przebieg zbliżony do „doliny” — najniższe w zakresie najbardziej ekonomicznej pracy. - Zużycie paliwa
ge: zwykle rośnie wraz z obciążeniem i obrotami, zależnie od sposobu oznaczenia na wykresie.
Co warto zapamiętać na egzamin?
Najważniejsza zależność:
- moc rośnie wraz z obrotami i momentem obrotowym,
- dlatego na charakterystyce zewnętrznej krzywa mocy jest zwykle jedną z najwyżej wznoszących się krzywych.
Jeżeli pytanie dotyczy oznaczenia krzywej na wykresie i linia wskazana symbolem X ma przebieg narastający do wysokich obrotów, poprawną odpowiedzią jest najczęściej moc silnika N.