Piec płomienny
Słownik kwalifikacji MTL.03 - Eksploatacja maszyn i urządzeń przemysłu metalurgicznego
Piec płomienny to piec hutniczy, w którym ciepło dostarczane jest głównie przez płomień palnika oraz gorące spaliny przepływające nad powierzchnią wsadu. W metalurgii miedzi piece płomienne były wykorzystywane m.in. do topienia i przerobu materiałów miedziowych, ale w wielu zastosowaniach zostały zastąpione przez wydajniejsze technologie.
Cechy charakterystyczne
W piecu płomiennym wsad znajduje się na trzonie lub w wannie pieca, a nie w strumieniu gazów jako zawiesina. Ogrzewanie odbywa się pośrednio przez promieniowanie i kontakt z gorącymi gazami.
Typowe cechy:
- pozioma, komorowa budowa,
- palniki umieszczone z boku lub na czole pieca,
- płomień przesuwający się nad kąpielą metalową lub żużlową,
- spust ciekłego metalu, kamienia lub żużla.
Różnica względem pieca zawiesinowego
Najważniejsza różnica polega na sposobie prowadzenia procesu. W piecu zawiesinowym drobny koncentrat reaguje w locie, w strumieniu tlenu i gazów. W piecu płomiennym wsad jest ogrzewany głównie jako warstwa lub kąpiel na dnie pieca.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli na schemacie widać szyb reakcyjny, intensywne wdmuchiwanie koncentratu i oddzielną część osadczą, chodzi raczej o piec zawiesinowy. Piec płomienny kojarzy się z długą komorą grzewczą, palnikami i płomieniem nad powierzchnią wsadu.