Granica plastyczności
Słownik kwalifikacji MTL.05 - Organizacja i prowadzenie procesów metalurgicznych
Granica plastyczności to naprężenie, przy którym metal zaczyna ulegać trwałemu, czyli plastycznemu odkształceniu. Po przekroczeniu tej wartości materiał nie wraca już całkowicie do pierwotnego kształtu po usunięciu obciążenia.
Oznaczenia
W dokumentacji technicznej i wynikach badań spotyka się najczęściej:
- Re — wyraźna granica plastyczności,
- ReH — górna granica plastyczności,
- ReL — dolna granica plastyczności,
- Rp0,2 — umowna granica plastyczności przy trwałym odkształceniu 0,2%.
Umowną granicę plastyczności stosuje się wtedy, gdy materiał nie ma wyraźnego punktu przejścia ze stanu sprężystego w plastyczny.
Jak się ją wyznacza?
Granicę plastyczności wyznacza się podczas statycznej próby rozciągania. Próbkę metalu rozciąga się w maszynie wytrzymałościowej, a następnie analizuje wykres naprężenie–odkształcenie.
Znaczenie w metalurgii i konstrukcjach
Granica plastyczności jest bardzo ważna przy doborze materiałów, ponieważ określa bezpieczny zakres pracy elementu. Konstrukcje i części maszyn powinny pracować poniżej tej wartości, aby nie ulegały trwałym odkształceniom.
Im wyższa granica plastyczności, tym większe naprężenie może przenieść materiał bez trwałej zmiany kształtu.