Przejdź do głównej treści

Styl strukturalny we florystyce

Słownik kwalifikacji OGR.01 - Wykonywanie kompozycji florystycznych

Styl strukturalny polega na budowaniu kompozycji z wyraźnie zestawionych powierzchni, grup, rytmów i faktur. Ważna jest nie tylko forma całej pracy, ale także układ powtarzających się elementów oraz kontrasty między materiałami.

Cechy stylu strukturalnego

  • widoczne są grupy lub płaszczyzny materiału roślinnego,
  • duże znaczenie mają faktura, tekstura i rytm,
  • elementy mogą być układane segmentami, warstwami lub skupiskami,
  • często stosuje się kontrast: gładkie–szorstkie, drobne–duże, matowe–błyszczące,
  • kompozycja bywa bardziej uporządkowana niż naturalistyczna.

Przykłady materiałów

W stylu strukturalnym dobrze sprawdzają się liście o ciekawej powierzchni, mchy, owoce, szyszki, trawy, kwiatostany, sukulenty oraz materiały techniczne lub dekoracyjne podkreślające budowę kompozycji.

Jak odróżnić od stylu wegetatywnego?

W kompozycji wegetatywnej rośliny wyglądają tak, jakby rosły w naturalnym środowisku. W stylu strukturalnym ważniejsze jest zestawienie struktur i faktur niż wierne pokazanie natury. Jeśli praca przypomina uporządkowaną mozaikę, układ warstw albo zestaw wyraźnych powierzchni, jest to cecha stylu strukturalnego.

Zobacz też

Potwierdzenie

Informacja