Styl strukturalny we florystyce
Słownik kwalifikacji OGR.01 - Wykonywanie kompozycji florystycznych
Styl strukturalny polega na budowaniu kompozycji z wyraźnie zestawionych powierzchni, grup, rytmów i faktur. Ważna jest nie tylko forma całej pracy, ale także układ powtarzających się elementów oraz kontrasty między materiałami.
Cechy stylu strukturalnego
- widoczne są grupy lub płaszczyzny materiału roślinnego,
- duże znaczenie mają faktura, tekstura i rytm,
- elementy mogą być układane segmentami, warstwami lub skupiskami,
- często stosuje się kontrast: gładkie–szorstkie, drobne–duże, matowe–błyszczące,
- kompozycja bywa bardziej uporządkowana niż naturalistyczna.
Przykłady materiałów
W stylu strukturalnym dobrze sprawdzają się liście o ciekawej powierzchni, mchy, owoce, szyszki, trawy, kwiatostany, sukulenty oraz materiały techniczne lub dekoracyjne podkreślające budowę kompozycji.
Jak odróżnić od stylu wegetatywnego?
W kompozycji wegetatywnej rośliny wyglądają tak, jakby rosły w naturalnym środowisku. W stylu strukturalnym ważniejsze jest zestawienie struktur i faktur niż wierne pokazanie natury. Jeśli praca przypomina uporządkowaną mozaikę, układ warstw albo zestaw wyraźnych powierzchni, jest to cecha stylu strukturalnego.