Wiązanka wiedeńska
Słownik kwalifikacji OGR.01 - Wykonywanie kompozycji florystycznych
Wiązanka wiedeńska to rodzaj wiązanki florystycznej, której układ roślin tworzy formę trójkąta prostokątnego. Jest to najważniejsza cecha rozpoznawcza tego typu kompozycji i częsty element pytań egzaminacyjnych z florystyki.
Forma kompozycji
W wiązance wiedeńskiej rośliny układa się tak, aby całość miała wyraźny zarys asymetryczny. Jeden bok kompozycji jest zwykle mocniej wydłużony, drugi krótszy, a układ przypomina trójkąt z kątem prostym.
Nie jest to forma:
- koła,
- rombu,
- trójkąta równobocznego.
Poprawne skojarzenie egzaminacyjne brzmi: wiązanka wiedeńska = trójkąt prostokątny.
Cechy wiązanki wiedeńskiej
- ma układ asymetryczny,
- opiera się na wyraźnej linii konstrukcyjnej,
- posiada formę trójkąta prostokątnego,
- wymaga zachowania proporcji między dłuższym i krótszym bokiem,
- może wykorzystywać materiał roślinny o zróżnicowanej długości pędów.
Znaczenie w praktyce florystycznej
Wiązanka wiedeńska wymaga świadomego prowadzenia linii kompozycji. Florysta powinien dobrać rośliny tak, aby nie zaburzyć charakterystycznego kształtu. Dłuższe pędy podkreślają kierunek kompozycji, a krótsze wypełniają jej podstawę.
Jak zapamiętać?
Najprostsza reguła do egzaminu: wiedeńska nie jest okrągła ani symetryczna — tworzy trójkąt prostokątny.