Dobroczynek szklarniowy
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Dobroczynek szklarniowy to pożyteczny, drapieżny roztocz wykorzystywany w biologicznej ochronie roślin. Stosuje się go głównie do zwalczania przędziorków, zwłaszcza w uprawach pod osłonami, np. w szklarniach i tunelach foliowych.
Jak działa dobroczynek?
Dobroczynek odżywia się różnymi stadiami rozwojowymi przędziorków, między innymi jajami, larwami i osobnikami dorosłymi. Dzięki temu ogranicza rozwój populacji szkodnika bez konieczności natychmiastowego użycia chemicznych środków ochrony roślin.
Gdzie się go stosuje?
Najczęściej wykorzystuje się go w uprawach:
- warzyw szklarniowych, np. ogórka i pomidora,
- roślin ozdobnych,
- niektórych upraw sadowniczych i jagodowych prowadzonych pod osłonami.
Warunki skuteczności
Aby dobroczynek działał skutecznie, trzeba zapewnić mu odpowiednie warunki środowiskowe. Ważne są szczególnie temperatura, wilgotność powietrza oraz ograniczenie stosowania środków chemicznych szkodliwych dla organizmów pożytecznych.
Znaczenie w ochronie roślin
Wprowadzenie dobroczynka do uprawy jest przykładem metody biologicznej, ponieważ do zwalczania szkodnika wykorzystuje się jego naturalnego wroga. W pytaniach egzaminacyjnych takie sformułowania jak „wdrożenie dobroczyńcy”, „wprowadzenie organizmu pożytecznego” lub „naturalny wróg szkodnika” wskazują na ochronę biologiczną.