Ekspozycja stoku w sadownictwie
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Ekspozycja stoku oznacza kierunek, w którym nachylony jest teren, np. południowy, północny, wschodni lub zachodni. W sadownictwie ma duże znaczenie, ponieważ wpływa na temperaturę, nasłonecznienie, wilgotność gleby i ryzyko przymrozków.
Ekspozycja południowa
Stok o wystawie południowej otrzymuje najwięcej promieniowania słonecznego. Jest cieplejszy i szybciej się nagrzewa. Nadaje się szczególnie dla roślin o dużych wymaganiach cieplnych, takich jak:
- brzoskwinia,
- morela,
- winorośl.
Na takich stanowiskach owoce lepiej dojrzewają i szybciej się wybarwiają. Wadą może być większe ryzyko suszy oraz zbyt wczesne ruszanie wegetacji, co czasem zwiększa podatność kwiatów na przymrozki.
Ekspozycja północna
Stoki północne są chłodniejsze, bardziej wilgotne i wolniej się nagrzewają. Nie są najlepsze dla gatunków ciepłolubnych. Mogą być przydatne dla roślin mniej wymagających pod względem ciepła.
Nachylenie terenu
Na stokach zimne powietrze spływa w dół, dlatego wyżej położone partie zbocza są często mniej narażone na zastoiska mrozowe niż doliny i obniżenia. To ważne przy zakładaniu sadów z gatunkami wrażliwymi na mróz.
Zastosowanie praktyczne
Dobór gatunku do ekspozycji terenu jest jednym z podstawowych elementów planowania sadu. Ciepłe, południowe zbocza warto przeznaczać pod gatunki wymagające dużej ilości światła i ciepła.