Korona wrzecionowa
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Korona wrzecionowa to forma prowadzenia drzew owocowych, szczególnie często stosowana w intensywnych sadach jabłoniowych na podkładkach karłowych i półkarłowych. Jest to właściwa odpowiedź w pytaniu o sad jabłoniowy o karłowych rozmiarach.
Cechy korony wrzecionowej
Korona wrzecionowa ma wyraźny przewodnik, czyli pionowy pęd główny. Od niego odchodzą krótsze, słabsze gałęzie boczne, zwykle ułożone piętrowo lub spiralnie. Całe drzewo przyjmuje kształt zbliżony do stożka lub wrzeciona: szersze u dołu, węższe u góry.
Najważniejsze cechy:
- obecność silnego przewodnika,
- krótkie konary boczne,
- dobre doświetlenie wnętrza korony,
- mała wysokość drzewa,
- łatwy zbiór i cięcie,
- możliwość gęstego sadzenia drzew.
Zastosowanie w sadach jabłoniowych
Korona wrzecionowa jest typowa dla nowoczesnych sadów jabłoniowych, w których drzewa rosną na podkładkach karłowych. Takie drzewa mają słabszy wzrost, dlatego można je sadzić gęściej i prowadzić w formie smukłej korony.
Forma wrzecionowa ułatwia:
- wykonywanie zabiegów ochrony roślin,
- cięcie i formowanie,
- mechanizację prac,
- równomierne dojrzewanie owoców,
- uzyskanie wysokiego plonu z hektara.
Dlaczego nie korona kotłowa ani naturalna?
Korona kotłowa i naturalna są bardziej rozłożyste. Stosuje się je raczej przy drzewach silniej rosnących lub w mniej intensywnych nasadzeniach. W sadzie karłowym potrzebna jest forma zwarta, dobrze doświetlona i dostosowana do dużej obsady drzew — dlatego wybiera się koronę wrzecionową.