Pokrzywa zwyczajna
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica) to pospolity chwast wieloletni spotykany m.in. w sadach, ogrodach, na obrzeżach pól i w miejscach zasobnych w azot. W uprawach sadowniczych konkuruje z drzewami o wodę i składniki pokarmowe, a przy silnym zachwaszczeniu utrudnia pielęgnację oraz zbiór.
Cechy rozpoznawcze
- liście ustawione naprzeciwlegle na łodydze,
- blaszki liściowe jajowate lub sercowate, z wyraźnie piłkowanym brzegiem,
- roślina pokryta parzącymi włoskami, które powodują pieczenie skóry,
- łodyga zwykle wzniesiona, czterokanciasta,
- tworzy rozłogi i łatwo odrasta po uszkodzeniu części nadziemnej.
Występowanie w sadach
Pokrzywa dobrze rośnie na glebach żyznych, wilgotnych i bogatych w związki azotu. Może pojawiać się pod koronami drzew, przy ogrodzeniach, rowach i w miejscach rzadziej koszonych.
Zwalczanie i ograniczanie
W sadach ogranicza się ją przez:
- regularne koszenie lub wykaszanie międzyrzędzi,
- mechaniczne niszczenie części podziemnych,
- ściółkowanie gleby,
- utrzymywanie murawy w dobrej kondycji,
- stosowanie herbicydów zgodnie z aktualnymi zaleceniami i etykietą środka.
Jak odróżnić od podobnych chwastów?
Pokrzywa nie tworzy płaskiej rozety liściowej jak babka lancetowata czy mniszek lekarski. Ma wyraźne parzące włoski, naprzeciwległe liście i silnie ząbkowany brzeg blaszki liściowej.