Szałwia lekarska
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Szałwia lekarska (Salvia officinalis) to wieloletnia roślina zielarska uprawiana dla liści, które zawierają olejki eteryczne i garbniki. Surowcem zielarskim jest głównie liść szałwii lub ziele ścinane przed kwitnieniem albo na początku kwitnienia.
Wymagania siedliskowe
Szałwia najlepiej rośnie na stanowiskach:
- ciepłych, słonecznych i osłoniętych od wiatru,
- o glebie przepuszczalnej, umiarkowanie suchej,
- zasobnej w wapń, o odczynie zbliżonym do obojętnego lub lekko zasadowego.
Nie lubi gleb ciężkich, podmokłych i zimnych. Nadmiar wody sprzyja gniciu korzeni i pogarsza zimowanie roślin.
Ochrona przed mrozem
W uprawie szałwii lekarskiej bardzo ważna jest ochrona roślin przed mrozem, szczególnie w rejonach o ostrych lub bezśnieżnych zimach. Szałwia jest rośliną wieloletnią, ale może przemarzać, zwłaszcza na stanowiskach odsłoniętych i wilgotnych.
Stosuje się m.in.:
- okrywanie roślin stroiszem, słomą lub agrowłókniną,
- sadzenie na stanowiskach osłoniętych,
- unikanie nadmiernego nawożenia azotem późnym latem,
- zapewnienie przepuszczalnej gleby, aby rośliny nie zimowały w nadmiernej wilgoci.
Czego unikać?
Szałwia nie wymaga stale wysokiej wilgotności gleby. Nie należy też usuwać wszystkich pędów kwiatowych jako podstawowego zabiegu uprawowego. Nadmierne nawożenie azotem może powodować bujny, miękki wzrost i obniżać odporność roślin na mróz.