Tereny zieleni otwartej
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Tereny zieleni otwartej to obszary zieleni urządzonej lub naturalnej, które mają charakter przestrzeni ogólnodostępnej, rozległej i niezabudowanej. Służą przede wszystkim wypoczynkowi, rekreacji, poprawie warunków klimatycznych miasta oraz kształtowaniu krajobrazu.
Przykłady terenów zieleni otwartej
Do terenów zieleni o charakterze otwartym zalicza się przede wszystkim:
- parki miejskie i wiejskie,
- zieleńce,
- bulwary,
- promenady,
- tereny rekreacyjne,
- większe skwery i ciągi zieleni publicznej.
W pytaniach egzaminacyjnych najważniejsze jest skojarzenie: park = teren zieleni otwartej.
Czym różnią się od innych terenów zieleni?
Tereny otwarte są zwykle dostępne dla wielu użytkowników i mają funkcję publiczną. Nie należy mylić ich z terenami o charakterze ograniczonym, specjalnym lub zamkniętym.
Przykłady, które nie są typowymi terenami zieleni otwartej:
- ogrody działkowe – mają wydzielone działki i ograniczony dostęp,
- patia – są małymi, wewnętrznymi dziedzińcami przy budynkach,
- ogrody historyczne – klasyfikuje się głównie ze względu na wartość zabytkową, a nie sam charakter otwarty.
Znaczenie w ogrodnictwie
Na terenach zieleni otwartej planuje się nasadzenia drzew, krzewów, bylin i trawników. Ważne są tam: odporność roślin na warunki miejskie, bezpieczeństwo użytkowników, funkcja rekreacyjna oraz łatwość pielęgnacji.