Trzmiele w zapylaniu pomidorów
Słownik kwalifikacji OGR.02 - Zakładanie i prowadzenie upraw ogrodniczych
Do zapylania kwiatów pomidora w uprawie szklarniowej najczęściej wykorzystuje się trzmiele. Jest to metoda biologiczna, która zastępuje ręczne lub mechaniczne potrząsanie kwiatostanami.
Dlaczego trzmiele są skuteczne?
Kwiaty pomidora mają pyłek ukryty w pylnikach i najlepiej uwalniają go pod wpływem drgań. Trzmiele wykonują tzw. zapylanie wibracyjne: chwytają kwiat i wprawiają go w drgania mięśniami tułowia. Dzięki temu pyłek łatwo osypuje się na znamię słupka.
Trzmiele dobrze sprawdzają się w szklarni, ponieważ:
- pracują w niższej temperaturze niż pszczoły miodne,
- są aktywne także przy słabszym świetle,
- dobrze orientują się w zamkniętej przestrzeni,
- skutecznie odwiedzają kwiaty pomidora,
- poprawiają zawiązywanie i wyrównanie owoców.
Zastosowanie w praktyce
W szklarniach ustawia się specjalne ule z rodzinami trzmieli, najczęściej trzmiela ziemnego. Ule rozmieszcza się zgodnie z zaleceniami producenta i wielkością uprawy. Ważne jest, aby chronić trzmiele przed środkami ochrony roślin szkodliwymi dla owadów zapylających.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych dotyczących zapylania pomidorów pod osłonami poprawną odpowiedzią jest zwykle trzmiel, a nie osa, biedronka czy ogólnie „pszczółka”. Biedronki są kojarzone głównie ze zwalczaniem mszyc, a nie z zapylaniem pomidorów.