Buk pospolity (Fagus sylvatica)
Słownik kwalifikacji OGR.03 - Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Buk pospolity to rodzime drzewo liściaste często wykorzystywane w architekturze krajobrazu, także do tworzenia formowanych żywopłotów. Dobrze znosi regularne cięcie, silnie się zagęszcza i tworzy zwarte, estetyczne ściany zieleni.
Cechy przydatne w żywopłotach
- dobrze reaguje na cięcie i formowanie,
- tworzy gęste ulistnienie,
- ma dekoracyjne, eliptyczne liście,
- część zaschniętych liści może pozostawać na pędach zimą, co zwiększa osłonowość żywopłotu,
- nadaje się do wysokich żywopłotów i zielonych ścian.
Wymagania siedliskowe
Buk najlepiej rośnie na glebach żyznych, świeżych, próchnicznych i umiarkowanie wilgotnych. Preferuje stanowiska słoneczne lub półcieniste. Źle znosi gleby bardzo suche, ubogie, podmokłe oraz silnie zasolone.
Pielęgnacja żywopłotu bukowego
Żywopłot z buka wymaga systematycznego cięcia, zwykle 1-2 razy w sezonie. Cięcie pobudza rośliny do rozkrzewiania i pozwala utrzymać równą linię oraz odpowiednią wysokość. Młode rośliny po posadzeniu warto przyciąć, aby szybciej się zagęściły.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych buk pospolity jest poprawną odpowiedzią, gdy pytanie dotyczy drzewa polecanego na formowane żywopłoty. Nie należy mylić go z topolą, jarzębem czy dębem, które nie są typowymi gatunkami do regularnie strzyżonych żywopłotów.