Dobór drzew do terenów górskich powinien uwzględniać przede wszystkim klimat, wysokość nad poziomem morza, odporność na mróz, wiatr oraz długość okresu wegetacyjnego. Gatunki sadzone w takich miejscach muszą być dobrze przystosowane do trudniejszych warunków niż rośliny stosowane na nizinach.
Najważniejsze kryteria doboru
Przy wyborze drzew do parków i ogrodów w górach należy brać pod uwagę:
- odporność na niskie temperatury,
- odporność na silny wiatr i okiść śnieżną,
- niewielkie wymagania cieplne,
- zgodność z charakterem krajobrazu górskiego,
- tolerancję na krótszy okres wegetacyjny.
Gatunki odpowiednie
Do nasadzeń w terenach górskich dobrze nadają się m.in. wybrane gatunki iglaste, takie jak:
- sosna limba,
- świerk pospolity,
- jodła pospolita,
- kosodrzewina w niższych formach kompozycyjnych.
Szczególnie cenne są gatunki naturalnie występujące w górach lub dobrze znoszące chłodny klimat.
Gatunki mniej odpowiednie
Nie każdy gatunek drzewa nadaje się do parku górskiego. Przykładowo:
- cypryśnik błotny preferuje stanowiska wilgotne i podmokłe,
- dąb szypułkowy jest typowy raczej dla niższych położeń i żyznych siedlisk,
- jesion pensylwański nie jest charakterystycznym gatunkiem krajobrazu górskiego.
Znaczenie w parkach zdrojowych
W parkach zdrojowych rośliny powinny tworzyć zdrowe, spokojne i trwałe otoczenie dla kuracjuszy. Dobór gatunków zgodnych z warunkami siedliskowymi zmniejsza koszty pielęgnacji i ryzyko zamierania drzew.