Faszynowanie to metoda umacniania skarp, brzegów cieków i zbiorników wodnych przy użyciu faszyny, czyli wiązek gałęzi, najczęściej wikliny lub innych elastycznych pędów. Wiązki układa się i mocuje do podłoża, aby ograniczyć erozję oraz stabilizować grunt.
Gdzie stosuje się faszynowanie?
Faszynowanie wykorzystuje się przede wszystkim na brzegach rzek, rowów melioracyjnych, stawów oraz na skarpach narażonych na spływ powierzchniowy. Jest to rozwiązanie często zaliczane do metod biologiczno-technicznych, ponieważ może współpracować z roślinnością i z czasem zostać przez nią wzmocnione.
Zalety faszynowania
- ogranicza wymywanie gruntu,
- dobrze dopasowuje się do naturalnego krajobrazu,
- może sprzyjać rozwojowi roślinności nadwodnej,
- jest przydatne przy umacnianiu łagodnych brzegów i rowów.
Ograniczenia
Faszynowanie nie zawsze jest najlepszym rozwiązaniem przy silnym falowaniu lub dużych wahaniach poziomu wody. Materiał organiczny może ulegać rozkładowi, a konstrukcja może zostać uszkodzona przez podmywanie. W takich warunkach trwalsze bywa brukowanie lub inne umocnienia kamienne i betonowe.
Różnica wobec brukowania
Faszynowanie jest bardziej naturalne i elastyczne, ale mniej odporne mechanicznie. Brukowanie jest cięższe, trwalsze i skuteczniejsze przy zbiornikach, w których poziom wody często się zmienia.