Jałowce (Juniperus sp.)
Słownik kwalifikacji OGR.03 - Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Jałowce to zimozielone rośliny iglaste, bardzo często stosowane w terenach zieleni, ogrodach przydomowych, na skarpach, wrzosowiskach i w kompozycjach z roślinami odpornymi na suszę. W pytaniach egzaminacyjnych warto kojarzyć je z glebami ubogimi, suchymi i piaszczystymi.
Wymagania siedliskowe
Jałowce najlepiej rosną na stanowiskach:
- słonecznych,
- suchych lub umiarkowanie suchych,
- przepuszczalnych,
- piaszczystych, lekkich, niezbyt żyznych.
Dobrze znoszą niedobory wody i składników pokarmowych. Nie lubią natomiast gleb ciężkich, mokrych, podmokłych i słabo napowietrzonych, ponieważ w takich warunkach łatwo dochodzi do zamierania korzeni.
Zastosowanie w architekturze krajobrazu
Jałowce wykorzystuje się jako:
- rośliny okrywowe, np. odmiany płożące,
- krzewy soliterowe,
- elementy kompozycji iglastych,
- rośliny na skarpy i nasypy,
- nasadzenia na terenach suchych i ubogich.
Ich zaletą jest duża różnorodność pokrojów: od form płożących, przez krzaczaste, po kolumnowe.
Ważne porównanie egzaminacyjne
Na glebach suchych, ubogich i piaszczystych najlepszą odpowiedzią są jałowce. Dla porównania: żywotniki zwykle wymagają gleb bardziej wilgotnych i żyźniejszych, a borówki oraz azalie należą do roślin kwaśnolubnych, preferujących podłoże próchniczne, kwaśne i stale umiarkowanie wilgotne.
Zapamiętaj
Jeśli w pytaniu pojawiają się hasła: gleba sucha, uboga, piaszczysta, stanowisko słoneczne, bardzo często właściwym wyborem będą jałowce (Juniperus sp.).