Ogród angielski romantyczny to typ założenia ogrodowego rozwijany głównie w XVIII i XIX wieku jako przeciwieństwo ogrodów regularnych, geometrycznych. Jego celem było naśladowanie naturalnego krajobrazu i wywoływanie nastroju: spokoju, zadumy, malowniczości lub tajemniczości.
Cechy charakterystyczne
W ogrodzie angielskim romantycznym dominują:
- swobodne, nieregularne układy ścieżek,
- rozległe trawniki i polany,
- naturalnie prowadzone grupy drzew i krzewów,
- pojedyncze drzewa jako akcenty kompozycyjne, czyli solitery,
- stawy, strumienie, mostki i sztuczne ruiny,
- dalekie widoki i osie krajobrazowe,
- brak sztywnych form geometrycznych typowych dla ogrodów barokowych.
Rola soliterów
W tego typu ogrodach soliterem było najczęściej pojedyncze, okazałe, często stare drzewo rosnące samotnie na tle trawnika lub polany. Taki element pełnił funkcję dominanty widokowej i podkreślał naturalny, malowniczy charakter kompozycji.
Znaczenie egzaminacyjne
Na egzaminie warto zapamiętać, że ogrody angielskie romantyczne nie opierają się na regularnych parterach i symetrii. Ich kompozycja jest swobodna, krajobrazowa, a solitery to pojedyncze, samotne drzewa, a nie grupy, szpalery ani jednogatunkowe skupiska.