Rośliny przeciwerozyjne na skarpy
Słownik kwalifikacji OGR.03 - Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Rośliny przeciwerozyjne sadzi się na skarpach, nasypach i terenach rekultywowanych, aby ograniczyć spływ powierzchniowy wody, osuwanie się gleby oraz wymywanie warstwy próchnicznej. Najważniejszą cechą takich roślin jest silny, rozbudowany system korzeniowy, który mechanicznie wiąże podłoże.
Jakie cechy powinny mieć rośliny na skarpy?
Rośliny stosowane do umacniania skarp powinny być:
- odporne na suszę i ubogie gleby,
- mało wymagające pielęgnacyjnie,
- szybko rosnące lub dobrze zadarniające powierzchnię,
- odporne na wiatr i nasłonecznienie,
- zdolne do tworzenia licznych odrostów lub rozłogów,
- dobrze znoszące trudne warunki rekultywowanych terenów.
Przykłady roślin przeciwerozyjnych
Do roślin szczególnie przydatnych przy umacnianiu rekultywowanych skarp należą:
- robinia biała (Robinia pseudoacacia) – ma silny system korzeniowy, dobrze rośnie na glebach suchych i ubogich, wiąże azot atmosferyczny,
- rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides) – odporny na suszę, zasolenie i wiatr, tworzy liczne odrosty korzeniowe,
- róża pomarszczona (Rosa rugosa) – krzew odporny, dobrze zagęszcza powierzchnię i ogranicza erozję gleby.
Dlaczego nie każda roślina nadaje się na skarpę?
Rośliny ozdobne o płytkim systemie korzeniowym, dużych wymaganiach wodnych lub słabej odporności na trudne warunki nie spełniają funkcji przeciwerozyjnej. Przykładem mogą być hortensje ogrodowe czy lawenda, które mogą być dekoracyjne, ale nie są podstawowymi roślinami do technicznego umacniania rekultywowanych skarp.
Zapamiętaj
Na skarpy wybiera się rośliny odporne, silnie korzeniące się i dobrze utrwalające glebę. W pytaniach egzaminacyjnych poprawny zestaw to często: robinia biała, rokitnik pospolity i róża pomarszczona.