Rośliny zdrewniałe to rośliny, których pędy nadziemne zawierają tkankę drzewną i utrzymują się przez wiele lat. Ich łodygi są twarde, trwałe i nie zamierają całkowicie po zakończeniu sezonu wegetacyjnego.
Najważniejsze cechy
- mają zdrewniałe pędy nadziemne,
- są zwykle wieloletnie,
- z roku na rok przyrastają na wysokość lub szerokość,
- mogą tworzyć pień, konary albo trwałe gałęzie,
- zimą często pozostają widoczne jako szkielet rośliny.
Przykłady roślin zdrewniałych
Do roślin zdrewniałych należą przede wszystkim:
- drzewa, np. klon, lipa, dąb,
- krzewy, np. forsycja, irga, bukszpan, perukowiec podolski,
- krzewinki, np. wrzos, lawenda w cieplejszych stanowiskach.
Rośliny zdrewniałe a zielne
Rośliny zielne mają pędy miękkie, niezdrewniałe. U wielu z nich część nadziemna zamiera po sezonie, a zimują organy podziemne, np. kłącza, bulwy lub cebule. Przykładami roślin zielnych są paciorecznik, ostróżka i werbena ogrodowa.
Znaczenie w architekturze krajobrazu
Rośliny zdrewniałe tworzą trwałą strukturę kompozycji ogrodowej. Stosuje się je jako solitery, żywopłoty, szpalery, osłony, tło dla rabat oraz elementy zieleni miejskiej.