Ściegi introligatorskie
Słownik kwalifikacji PGF.03 - Realizacja procesów introligatorskich i opakowaniowych
Ścieg introligatorski to sposób prowadzenia nici podczas zszywania składek lub bloków książkowych. Od rodzaju ściegu zależą: trwałość połączenia, elastyczność grzbietu oraz wygląd szycia.
Podstawowe rodzaje spotykane w zadaniach egzaminacyjnych
Najczęściej rozróżnia się ściegi według dwóch cech:
- układu nici: łańcuszkowy albo przeplatany,
- rozmieszczenia nakłuć: prosty albo przesuwany.
Ścieg łańcuszkowy prosty
W ściegu łańcuszkowym prostym nić tworzy charakterystyczne pętle przypominające łańcuszek. Pętle kolejnych odcinków łączą się ze sobą, a punkty nakłucia są ułożone regularnie, bez przesunięcia względem siebie. Na schematach widać zwykle powtarzające się pętle prowadzone wzdłuż grzbietu.
To właśnie taki układ odpowiada odpowiedzi: łańcuszkowy prosty.
Ścieg przeplatany
W ściegu przeplatanym nić nie tworzy tak wyraźnych oczek łańcuszka. Jej przebieg polega na przechodzeniu i krzyżowaniu się odcinków nici między kolejnymi miejscami szycia.
Ścieg prosty a przesuwany
- Prosty – nakłucia w kolejnych składkach wypadają w jednej linii, regularnie.
- Przesuwany – miejsca nakłucia są przesunięte względem siebie, co zmienia przebieg nici i wygląd ściegu.
Jak rozpoznawać na schemacie?
Zwróć uwagę na:
- Czy nić tworzy pętle podobne do łańcuszka.
- Czy punkty nakłucia są ułożone równo, czy przesunięte.
- Czy przebieg nici jest regularny i powtarzalny.
Jeżeli widoczne są pętle łańcuszkowe oraz brak przesunięcia nakłuć, jest to ścieg łańcuszkowy prosty.