Okładka zakrywająca to rodzaj okładki, której format jest większy od formatu wkładu książkowego. Oznacza to, że krawędzie okładki wystają poza blok kartek, tworząc tzw. kanty. Dzięki temu okładka chroni wkład przed uszkodzeniami mechanicznymi, zabrudzeniem i zagięciem narożników.
Jak ją rozpoznać?
Okładkę zakrywającą rozpoznaje się po tym, że:
- okładka wystaje poza kartki z trzech stron: od góry, dołu i z boku,
- grzbiet oraz okładziny są sztywniejsze niż wkład,
- najczęściej występuje w oprawach twardych, np. pracach dyplomowych, albumach, książkach pamiątkowych,
- po zamknięciu publikacji kartki są schowane wewnątrz okładki.
Na ilustracjach egzaminacyjnych taki typ okładki często widać w oprawach prac magisterskich lub dyplomowych — sztywna okładka wyraźnie „zakrywa” blok kartek.
Różnica między okładką zakrywającą a przylegającą
Okładka przylegająca ma zwykle taki sam format jak wkład, więc jej krawędzie pokrywają się z krawędziami kartek. Nie tworzy wyraźnych wystających kantów.
Okładka zakrywająca jest większa od wkładu i osłania go. To właśnie ta cecha jest kluczowa przy rozpoznawaniu jej na rysunku.
Typowe zastosowania
Okładki zakrywające stosuje się m.in. w:
- oprawach twardych książek,
- pracach dyplomowych i magisterskich,
- albumach,
- księgach pamiątkowych,
- publikacjach wymagających trwałej ochrony.
Wskazówka egzaminacyjna
Jeśli na rysunku widać sztywną oprawę, a okładka wystaje poza blok kartek, poprawnym określeniem jest okładka zakrywająca.