Po zakończeniu drukowania gotowy wyrób bardzo często wymaga dalszej obróbki. Takie czynności nazywa się operacjami introligatorskimi po druku. Ich celem jest nadanie wyrobowi ostatecznego formatu, kształtu lub funkcji użytkowej.
Najczęstsze operacje
Krojenie
Przycinanie arkusza do formatu netto lub rozdzielanie wielu użytków na pojedyncze egzemplarze. Stosowane np. przy ulotkach, wizytówkach i wkładkach do zaproszeń.
Falcowanie
Składanie arkusza według określonego schematu. Typowe dla ulotek składanych, broszur i map.
Nagniatanie
Wykonanie rowka ułatwiającego zginanie grubszego papieru lub kartonu bez pękania powierzchni.
Perforowanie
Tworzenie linii drobnych nacięć lub otworów, dzięki którym fragment można łatwo oderwać.
Nadkrawanie
Częściowe nacinanie materiału, zwykle bez przecięcia całej grubości. Często spotykane przy etykietach samoprzylepnych.
Jak rozpoznać właściwą operację na egzaminie?
W pytaniach egzaminacyjnych trzeba zwracać uwagę na cechy gotowego wyrobu:
- proste, odcięte krawędzie → krojenie,
- linia zgięcia → nagniatanie lub falcowanie,
- linia do odrywania → perforowanie,
- częściowe nacięcie → nadkrawanie.
Przykład praktyczny
Jeżeli po druku cyfrowym wykonuje się 50 prostokątnych wkładek do zaproszeń, to najbardziej typową operacją będzie krojenie, ponieważ trzeba oddzielić pojedyncze egzemplarze z większego arkusza.
Co warto zapamiętać?
Na egzaminie często sprawdzana jest umiejętność odróżniania podobnych procesów wykończeniowych. Kluczowe jest nie tylko zapamiętanie definicji, ale też rozpoznanie efektu końcowego widocznego na gotowym produkcie.