Pytania pomocnicze - PGF.04

Koszt produkcji obejmuje wydatki potrzebne do wykonania wyrobu, np. materiały, robociznę i amortyzację. Cena sprzedaży zawiera koszt produkcji oraz doliczoną marżę.

Wynagrodzenia są kosztem, ponieważ praca ludzi jest bezpośrednio lub pośrednio potrzebna do przygotowania i wykonania produktu poligraficznego.

Najczęściej są to papier, karton, farby drukarskie, lakiery, kleje, folie oraz inne materiały użyte do wykonania nakładu.

Amortyzacja to stopniowe rozliczanie zużycia maszyn i urządzeń wykorzystywanych w produkcji. Jest kosztem, ponieważ maszyny tracą wartość podczas eksploatacji.

Marżę dolicza się po obliczeniu kosztów wykonania zlecenia. Jest elementem ceny ofertowej, a nie składnikiem kosztu produkcji.

Jeśli marżę potraktuje się jako koszt produkcji, można nieprawidłowo ocenić rentowność zlecenia. Marża powinna pokazywać narzut lub zysk ponad rzeczywiste koszty.

Należy podzielić liczbę arkuszo-przebiegów przez wydajność maszyny podaną w arkuszach na godzinę. Wynik otrzymuje się w godzinach.

Na arkuszu B2 mieszczą się zwykle 2 użytki formatu A3. Wynika to z wymiarów formatów papieru serii A i B.

Druk dwustronny oznacza zadruk awersu i rewersu. Dlatego liczba zadrukowywanych stron arkusza jest dwa razy większa niż liczba fizycznych arkuszy.

Zapis 4 + 4 oznacza druk pełnokolorowy CMYK po obu stronach arkusza. Pierwsza liczba dotyczy jednej strony, druga drugiej strony.

20 000 plakatów A3 daje 10 000 arkuszy B2 na jedną stronę, bo na B2 mieszczą się 2 plakaty A3. Druk dwustronny daje 20 000 arkuszo-przebiegów, a 20 000 / 8 000 = 2,5 h.

Liczba arkuszy oznacza fizyczną ilość papieru. Liczba arkuszo-przebiegów oznacza liczbę przejść arkuszy przez maszynę lub liczbę zadrukowywanych stron arkusza.

W prostych zadaniach egzaminacyjnych zwykle nie, jeśli nie podano zapasu. W produkcji rzeczywistej dolicza się naddatek na rozruch, kontrolę i odpady.

Należy pomnożyć liczbę arkuszy przez cenę składu jednego arkusza. W tym przypadku: 15 × 120 zł = 1800 zł.

Ponieważ cena składu jednego arkusza wynosi 120 zł, a arkuszy jest 15. Iloczyn 15 i 120 daje 1800.

To koszt przygotowania do publikacji jednej jednostki objętości tekstu, najczęściej jednego arkusza wydawniczego lub umownie przyjętego arkusza tekstu.

Tekst zwykły to głównie ciągły tekst bez skomplikowanych elementów. Tekst trudny może zawierać tabele, wzory, przypisy, indeksy lub dużą liczbę ilustracji.

Stosuje się mnożenie: liczba jednostek razy cena jednej jednostki. Tak samo liczy się np. koszt składu, druku lub robocizny.

Można oszacować wynik: 10 arkuszy po 120 zł kosztuje 1200 zł, a 5 arkuszy po 120 zł kosztuje 600 zł, razem 1800 zł.

Powierzchnię prostokątnego plakatu oblicza się przez pomnożenie długości przez szerokość. Dla formatu 4 m × 4 m powierzchnia wynosi 16 m².

Koszt materiałów oblicza się, mnożąc powierzchnię druku przez cenę materiału za 1 m². W tym przypadku: 16 m² × 5 zł = 80 zł.

Czas pracy oblicza się, dzieląc powierzchnię druku przez wydajność plotera. Dla 16 m² i 48 m²/h czas wynosi 16/48 h, czyli 1/3 godziny.

Jedna godzina ma 60 minut, więc 1/3 godziny to 60 ÷ 3 = 20 minut.

Stawkę godzinową należy pomnożyć przez czas pracy wyrażony w godzinach. W tym zadaniu: 45 zł/h × 1/3 h = 15 zł.

Należy dodać koszt materiałów i koszt pracy maszyny oraz operatora. W tym przypadku: 80 zł + 15 zł = 95 zł.

Kwota 45 zł dotyczy jednej godziny pracy, a nie jednego metra kwadratowego. Najpierw trzeba obliczyć czas pracy plotera, a dopiero potem koszt godzinowy.

Należy pomnożyć liczbę stron przez koszt jednej strony. Wynik to całkowity koszt wykonania publikacji.

Ponieważ magazyn ma 40 stron, a jedna strona kosztuje 85 zł. Obliczenie: 40 × 85 zł = 3400 zł.

Koszt jednostkowy to cena przypadająca na jedną jednostkę rozliczeniową, np. jedną stronę, arkusz, egzemplarz lub godzinę pracy.

Tak, druk wielobarwny zwykle jest droższy niż jednobarwny. W tym zadaniu koszt wielobarwności jest już uwzględniony w cenie jednej strony.

Potrzebna jest liczba stron oraz koszt wykonania jednej strony. Po ich pomnożeniu otrzymuje się koszt całkowity.

CMYK odpowiada farbom drukarskim: cyjan, magenta, żółty i czarny. RGB jest modelem ekranowym, używanym do monitorów i urządzeń emitujących światło.

Grafika wektorowa może być skalowana bez utraty jakości. Dzięki temu logo pozostaje ostre zarówno na małym druku, jak i na dużym formacie.

Oznacza 300 punktów lub pikseli na cal. Jest to typowa rozdzielczość dla bitmap przeznaczonych do druku wysokiej jakości.

Nie, grafika wektorowa nie jest opisana pikselami, więc nie ma klasycznej rozdzielczości dpi. Wymóg 300 dpi dotyczy ewentualnych bitmap osadzonych w pliku.

EPS obsługuje grafikę wektorową i jest zgodny z profesjonalnym obiegiem poligraficznym. Pozwala zachować jakość kształtów oraz przygotować plik do druku.

Są to formaty bitmapowe, zwykle stosowane do prostych grafik ekranowych. Nie zapewniają elastycznego skalowania i profesjonalnego przygotowania kolorów do druku.

Poprawny zestaw to CMYK, 300 dpi i EPS. Oznacza to właściwy model barwny do druku, odpowiednią rozdzielczość bitmap oraz profesjonalny format zapisu.

PNG jest formatem typowo ekranowym, najczęściej zapisanym w RGB. Nie obsługuje standardowo CMYK, dlatego nie nadaje się jako profesjonalny format produkcyjny do offsetu.

TIFF jest używany głównie do zapisu bitmap, zdjęć i skanów w wysokiej jakości. Może obsługiwać CMYK i dużą rozdzielczość, dlatego nadaje się do druku.

AI jest formatem wektorowym programu Adobe Illustrator, dobrym do logo, ilustracji i projektów opakowań. TIFF jest formatem bitmapowym, używanym głównie do zdjęć i obrazów rastrowych.

Offset najczęściej drukuje czterema farbami: cyjan, magenta, żółty i czarny. Pliki przygotowane w RGB mogą po konwersji zmienić wygląd kolorów.

Tak, PSD jest często używany jako format roboczy w Photoshopie. Pozwala zachować warstwy, maski i kanały, ale do drukarni zwykle przekazuje się finalny PDF.

Najczęściej przekazuje się plik PDF, najlepiej zgodny ze standardem poligraficznym, np. PDF/X. Taki plik powinien mieć spady, osadzone fonty i poprawną kolorystykę.

Dywiz to krótka kreska używana m.in. do przenoszenia wyrazów i łączenia członów. Myślnik pełni funkcję interpunkcyjną i zwykle zapisuje się go półpauzą lub pauzą.

Dywiz oznacza podział wyrazu na końcu wiersza. Dzięki niemu czytelnik wie, że dalsza część słowa znajduje się w następnym wierszu.

Miękki dywiz to znak podziału wyrazu, który pojawia się tylko wtedy, gdy wyraz zostanie przeniesiony na koniec wiersza. Jeśli nie ma przeniesienia, pozostaje niewidoczny.

Pauza i półpauza mają inne funkcje typograficzne, np. służą jako myślnik lub znak zakresu. Do dzielenia słowa na końcu wiersza stosuje się krótszy dywiz.

Dywiz stosuje się w wyrazach złożonych, nazwiskach dwuczłonowych i konstrukcjach typu „10-letni”. Łączy elementy bez spacji po bokach.

Dywiz zapisuje się jako krótką kreskę `-`, bez spacji po obu stronach, gdy łączy człony wyrazu. Przy przenoszeniu wyrazu występuje na końcu łamanego wiersza.

Grafika rastrowa składa się z pikseli i traci jakość przy dużym powiększeniu. Grafika wektorowa jest opisana matematycznie, dlatego można ją skalować bez utraty ostrości.

PSD jest natywnym formatem Adobe Photoshop, programu przeznaczonego głównie do edycji zdjęć i obrazów pikselowych. Może przechowywać warstwy, maski i inne elementy edycyjne.

SVG to format grafiki wektorowej, oparty na opisie kształtów, linii i krzywych. Nie jest typowym formatem roboczym grafiki rastrowej.

EPS jest formatem często używanym w poligrafii, głównie do zapisu grafiki wektorowej lub mieszanej. Nie jest podstawowym formatem pracy z grafiką rastrową.

CDR to natywny format programu CorelDRAW. Kojarzy się przede wszystkim z projektami wektorowymi, np. logotypami, ilustracjami i materiałami do druku.

PSD warto stosować podczas pracy nad projektem, gdy trzeba zachować warstwy, teksty, maski i możliwość dalszej edycji. Do przekazania gotowego pliku często eksportuje się projekt do PDF, TIFF, PNG lub JPG.

Tak, PSD może zawierać np. tekst, kształty i ścieżki wektorowe. Mimo to format ten jest kojarzony głównie z edycją grafiki rastrowej w Photoshopie.

Abrewiatura to umowny skrócony znak, symbol lub zapis o ustalonym znaczeniu. Przykładem jest znak „$” oznaczający dolara.

Ponieważ jest umownym symbolem, który zastępuje pełną nazwę waluty. Ma określone i powszechnie rozpoznawalne znaczenie.

Abrewiatura skraca znaczenie, np. „$” oznacza dolara. Ligatura łączy litery w jeden znak typograficzny, np. „fi” może być zapisane jako „fi”.

Digraf to dwie litery oznaczające jedną głoskę, np. „sz” lub „cz”. Abrewiatura jest skróconym znakiem lub symbolem o ustalonym znaczeniu.

Przykładami są m.in. „$” jako dolar, „%” jako procent, „§” jako paragraf oraz skróty typu „nr”, „kg” czy „cm”.

Należy zwrócić uwagę na sformułowania: „umowny znak”, „ustalone znaczenie”, „symbol” lub przykład taki jak „$”. Takie cechy wskazują na abrewiaturę.