Pytania pomocnicze - PGF.04

Digitalizacja polega na zamianie materiału fizycznego, np. zdjęcia lub dokumentu papierowego, na postać cyfrową. Dzięki temu materiał można edytować, archiwizować i przesyłać elektronicznie.

Skaner odczytuje obraz z powierzchni oryginału i zapisuje go jako plik cyfrowy. Jest przeznaczony właśnie do przenoszenia materiałów analogowych do komputera.

Skaner zamienia dokument papierowy na plik cyfrowy. Drukarka wykonuje proces odwrotny: przenosi plik cyfrowy na papier lub inne podłoże.

Można skanować dokumenty, fotografie, rysunki, ilustracje, odbitki oraz inne płaskie oryginały. Specjalistyczne skanery umożliwiają także skanowanie negatywów i slajdów.

Rozdzielczość określa ilość szczegółów zarejestrowanych podczas skanowania. Do druku zwykle potrzebna jest wyższa rozdzielczość niż do publikacji internetowej.

Skaner bębnowy stosuje się w profesjonalnej poligrafii, gdy potrzebna jest bardzo wysoka jakość i duża dokładność odwzorowania szczegółów oraz barw.

Zeskanowane obrazy można zapisywać m.in. jako TIFF, JPEG, PNG lub PDF. Do archiwizacji i dalszej obróbki graficznej często wybiera się format TIFF.

Oznacza druk pełnokolorowy CMYK po obu stronach arkusza. Pierwsza liczba dotyczy jednej strony, druga liczba drugiej strony.

Ponieważ po zadrukowaniu jednej strony arkusz jest odwracany i ponownie drukowany z użyciem tego samego kompletu czterech form CMYK.

Gdy awers i rewers są drukowane z osobnych kompletów form, bez wykorzystania układu pozwalającego użyć tych samych form po odwróceniu arkusza.

Potrzebne są 4 formy: osobno dla cyjanu, magenty, żółtego i czarnego.

Forma offsetowa przenosi obraz jednej separacji barwnej na obciąg gumowy, a następnie na podłoże drukowe.

Sposób odwracania arkusza wpływa na liczbę potrzebnych form i na układ stron na arkuszu. Może zmienić wynik obliczeń z 8 form na 4 formy.

Masę jednego arkusza oblicza się ze wzoru: masa = gramatura × powierzchnia arkusza. Dla formatu A0 powierzchnia wynosi 1 m², więc arkusz o gramaturze 280 g/m² ma masę 280 g.

Format A0 ma powierzchnię dokładnie 1 m². Dzięki temu masa jednego arkusza w gramach jest równa wartości gramatury podanej w g/m².

Należy podzielić masę wyrażoną w gramach przez 1000. Na przykład 560 000 g to 560 kg.

Jeden arkusz A0 ma masę 280 g, więc 2000 arkuszy waży 2000 × 280 g = 560 000 g, czyli 560 kg.

Tak, jeśli mają taką samą gramaturę i taki sam format, masa arkusza będzie taka sama. Różnić mogą się grubością, sztywnością i strukturą, ale nie masą wynikającą z gramatury.

Należy pomnożyć całkowity nakład przez procent zapasu zapisany jako ułamek dziesiętny. Dla 2% jest to 0,02, więc 50 000 × 0,02 = 1 000 arkuszy.

Zapas technologiczny pokrywa straty powstające podczas przygotowania maszyny, druku, cięcia, falcowania lub innych operacji introligatorskich. Dzięki temu można uzyskać wymagany nakład końcowy mimo odpadów produkcyjnych.

Nakład to liczba arkuszy lub egzemplarzy wymaganych jako produkt końcowy. Zapas technologiczny to dodatkowa ilość materiału przygotowana na przewidywane straty produkcyjne.

Do nakładu podstawowego należy dodać obliczony zapas technologiczny. W tym przypadku 50 000 + 1 000 = 51 000 arkuszy do przygotowania.

Tak. 1% z 50 000 to 500 arkuszy, więc 2% to dwa razy więcej, czyli 1 000 arkuszy.

Większy zapas stosuje się przy trudniejszych technologiach, większej liczbie operacji po druku, drogich uszlachetnieniach, skomplikowanym wykrawaniu lub gdy istnieje większe ryzyko braków.

Należy podzielić każdy wymiar przez 1000. Arkusz 700 × 1000 mm ma więc wymiary 0,7 × 1,0 m.

Powierzchnię oblicza się, mnożąc długość przez szerokość. Dla arkusza 0,7 × 1,0 m powierzchnia wynosi 0,7 m².

Ponieważ folia pokrywa tylko jedną stronę arkusza. Mnożenie przez 2 stosuje się dopiero przy laminowaniu dwustronnym.

Dla laminowania dwustronnego należy wynik jednostronny pomnożyć przez 2. 140 m² × 2 = 280 m².

Nie, jeśli treść zadania tego nie wymaga. Na egzaminie dolicza się zapas tylko wtedy, gdy jest wyraźnie podany.

Ilość folii = długość arkusza w metrach × szerokość arkusza w metrach × liczba arkuszy × liczba laminowanych stron.

Należy pomnożyć liczbę broszur przez liczbę zszywek przypadających na jedną broszurę. Dla 6000 broszur i 3 zszywek będzie to 18000 zszywek.

Długość jednej zszywki podano w milimetrach, ale odpowiedzi są w metrach. Po obliczeniu całkowitej długości w milimetrach należy podzielić wynik przez 1000.

Stosuje się wzór: liczba egzemplarzy × liczba zszywek w egzemplarzu × długość jednej zszywki. Wynik trzeba podać w wymaganej jednostce.

Nie, jeśli treść zadania nie podaje informacji o zapasie technologicznym. Na egzaminie należy liczyć tylko z danych podanych w poleceniu.

To sposób łączenia składek lub kartek za pomocą metalowych zszywek. Jest często stosowany przy broszurach, zeszytach, katalogach i instrukcjach.

Warto najpierw obliczyć liczbę wszystkich zszywek, potem pomnożyć ją przez długość jednej zszywki i na końcu przeliczyć jednostki. Dla tego zadania: 18000 × 20 mm = 360000 mm = 360 m.

Ponieważ koszty stałe, np. przygotowanie form drukowych i narząd maszyny, rozkładają się na większą liczbę egzemplarzy. Im większy nakład, tym mniejszy udział tych kosztów w jednym egzemplarzu.

Wykonanie form drukowych jest kosztem ponoszonym przed rozpoczęciem właściwego druku. Jeśli drukuje się więcej egzemplarzy z tych samych form, koszt form przypadający na jeden egzemplarz maleje.

Rotograwiura wymaga kosztownego przygotowania cylindrów drukowych. Przy małym nakładzie koszt ten mocno podnosi cenę jednego egzemplarza, a przy dużym rozkłada się na wiele odbitek.

Koszty stałe występują niezależnie od wielkości nakładu, np. przygotowanie form. Koszty zmienne rosną wraz z nakładem, np. zużycie papieru, farby i energii.

Nie. Całkowity koszt produkcji zwykle rośnie, bo potrzeba więcej materiałów i czasu pracy maszyny. Maleć może natomiast koszt jednostkowy, czyli koszt jednego egzemplarza.

Proporcjonalnie do nakładu może wzrosnąć część kosztów zmiennych, ale koszt jednostkowy nie musi rosnąć. Przy większym nakładzie koszt stały przypadający na jeden egzemplarz zazwyczaj spada.

Może się tak zdarzyć, gdy konieczne są dodatkowe zmiany pracy, nadgodziny, nowe formy, większe odpady lub droższy materiał. W typowej sytuacji bez takich zmian koszt jednostkowy jednak maleje.

Należy podzielić liczbę gotowych użytków przez liczbę użytków mieszczących się na jednym arkuszu. W tym przypadku 200 zaproszeń A5 ÷ 4 użytki z arkusza A3+ = 50 arkuszy netto.

Format A3 dzieli się na dwa arkusze A4, a każdy A4 na dwa arkusze A5. Oznacza to, że jeden arkusz A3 odpowiada powierzchni czterech arkuszy A5.

Liczbę arkuszy netto należy pomnożyć przez 1,20. Dla 50 arkuszy netto daje to 50 × 1,20 = 60 arkuszy brutto.

Liczbę arkuszy brutto mnoży się przez cenę jednego arkusza. W zadaniu: 60 arkuszy × 1,50 zł = 90,00 zł.

Liczba netto oznacza ilość arkuszy potrzebną wyłącznie na gotowe produkty. Liczba brutto obejmuje dodatkowo naddatek technologiczny na straty, próby, cięcie lub błędy produkcyjne.

Naddatek zabezpiecza produkcję przed stratami materiału podczas drukowania, krojenia, ustawiania maszyny i obróbki introligatorskiej. Dzięki temu można wykonać pełny nakład mimo odpadów.

Bez naddatku potrzeba byłoby 50 arkuszy. Koszt wyniósłby 50 × 1,50 zł = 75,00 zł.

Koszt jednostkowy oblicza się, dzieląc całkowity koszt zlecenia przez liczbę wykonanych egzemplarzy. Wynik oznacza koszt jednej sztuki.

Kwota 120 zł oznacza koszt całego nakładu, a 300 to liczba kalendarzyków. Dzielenie tych wartości daje koszt jednego kalendarzyka.

Ponieważ 1 zł to 100 gr, należy pomnożyć 0,40 zł przez 100. Wynik to 40 gr.

Nie wpływa bezpośrednio, ponieważ podano już całkowity koszt wydruku. Format arkusza byłby potrzebny np. przy obliczaniu liczby użytków na arkuszu lub zużycia papieru.

Koszt całkowity dotyczy całego zlecenia, np. 120 zł za 300 sztuk. Koszt jednostkowy dotyczy jednej sztuki, czyli w tym przypadku 0,40 zł.

Nakład to liczba egzemplarzy przewidzianych do wydrukowania. W tym zadaniu nakład wynosi 300 kalendarzyków.

Oznacza druk dwoma kolorami po jednej stronie arkusza i brak druku po drugiej stronie. Do takiego druku potrzeba dwóch form drukarskich.

Każdy kolor jest drukowany z osobnej formy, ponieważ obraz dla każdego koloru powstaje jako oddzielna separacja barwna.

Należy pomnożyć liczbę potrzebnych form przez cenę wykonania jednej formy. Dla 2 form po 80 zł koszt wynosi 160 zł.

Nie, jeśli pytanie dotyczy wyłącznie przygotowania form. Nakład wpływa na inne koszty, np. papier, farbę i czas pracy maszyny.

Potrzeba ośmiu form: cztery kolory na jednej stronie arkusza i cztery kolory na drugiej stronie.

Najczęściej jest to technologia CtP, czyli bezpośrednie naświetlanie formy drukowej z pliku cyfrowego.