Składka w składkę
Słownik kwalifikacji PGF.04 - Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych
Składka w składkę to metoda kompletowania wkładu introligatorskiego polegająca na wkładaniu jednej złamanej składki do wnętrza kolejnej składki. W efekcie powstaje jeden wspólny grzbiet, najczęściej przeznaczony do oprawy zeszytowej, np. szycia drutem przez grzbiet.
Jak rozpoznać tę metodę?
W gotowym wyrobie kartki układają się warstwowo wokół jednego zgięcia. Po spojrzeniu od strony grzbietu widać, że składki są wsunięte jedna w drugą, a nie ułożone kolejno jedna za drugą.
Typowe cechy:
- jeden wspólny grzbiet dla całego wkładu,
- składki znajdują się wewnątrz siebie,
- metoda stosowana w broszurach, zeszytach, katalogach o małej objętości,
- często łączona z oprawą zeszytową szytą drutem.
Różnica względem metody „składka na składkę”
W metodzie składka na składkę składki układa się kolejno jedna na drugiej, tworząc blok książkowy. Taki wkład może być później klejony, szyty nićmi lub oprawiany w oprawę złożoną.
W metodzie składka w składkę składki są natomiast wkładane do środka poprzednich, dlatego rozwiązanie to nadaje się głównie do cieńszych publikacji.
Przykład zastosowania
Metodę składka w składkę stosuje się przy produkcji:
- broszur reklamowych,
- instrukcji,
- cienkich katalogów,
- zeszytów,
- programów wydarzeń.
W pytaniach egzaminacyjnych rozpoznaje się ją najczęściej po widocznym wspólnym zgięciu oraz układzie składek wsuniętych jedna w drugą.