Obliczanie powierzchni podłoża drukowego
Słownik kwalifikacji PGF.05 - Drukowanie cyfrowe i obróbka druków
Powierzchnia podłoża drukowego to ilość materiału potrzebna do wykonania druku, wyrażana najczęściej w metrach kwadratowych (m²). W druku wielkoformatowym, np. przy banerach, foliach czy siatkach mesh, obliczenia wykonuje się zwykle na podstawie szerokości, wysokości i liczby egzemplarzy.
Podstawowy wzór
Powierzchnia jednego użytku:
powierzchnia = szerokość × wysokość
Powierzchnia całkowita:
powierzchnia całkowita = szerokość × wysokość × liczba egzemplarzy
Przykład
Baner ma wymiary 4 m × 7 m.
Powierzchnia jednego banera:
4 m × 7 m = 28 m²
Dla 10 banerów:
28 m² × 10 = 280 m²
Minimalnie trzeba więc przygotować 280 m² podłoża drukowego.
Na co uważać?
- Wszystkie wymiary muszą być w tych samych jednostkach, najlepiej w metrach.
- Jeśli wymiary podano w centymetrach, należy je najpierw przeliczyć na metry, np. 400 cm = 4 m.
- W zadaniach egzaminacyjnych słowo minimalna powierzchnia oznacza zwykle obliczenie bez zapasu technologicznego.
- W praktyce produkcyjnej często dolicza się naddatki, spady, marginesy lub straty materiałowe, ale tylko wtedy, gdy wynika to z treści zadania.