Pytania pomocnicze - PGF.05

Format A3 ma wymiary 297 × 420 mm, więc jest o 3 mm za wąski. Dodatkowo nie daje zapasu na pełne zadrukowanie i obróbkę.

Format SRA3 ma wymiary 320 × 450 mm. Jest większy od A3 i umożliwia druk z zapasem technologicznym.

Format netto to końcowy wymiar gotowego wyrobu po przycięciu. Format brutto obejmuje dodatkowy zapas, np. spady.

Drukarka może mieć obszary niezadrukowywalne, a po druku arkusz trzeba przyciąć. Większy arkusz pozwala uzyskać zadruk do samej krawędzi po obróbce.

Oznacza, że grafika, tło lub kolor wypełnia całą powierzchnię projektu. Przy takim druku zwykle potrzebne są spady.

SRA4 ma wymiary 225 × 320 mm, więc jest znacznie mniejszy od wymaganych 300 × 420 mm.

Należy porównać oba wymiary pracy z wymiarami dostępnych arkuszy i wybrać najmniejszy format, który mieści projekt wraz z zapasem technologicznym.

Format B0 ma dokładne wymiary 1000 × 1414 mm, czyli około 100 × 141,4 cm. W zadaniach egzaminacyjnych często stosuje się zaokrąglenie do 100 × 140 cm.

Krótszy bok formatu B0 ma około 100 cm, więc mieści się na roli o szerokości 105 cm. Dłuższy bok plakatu wyznacza wtedy zużycie papieru na długości roli.

Należy podzielić liczbę centymetrów przez 100. Na przykład 2800 cm to 28 m.

Należy ustalić długość papieru potrzebną na jeden plakat, a następnie pomnożyć ją przez liczbę plakatów. Wynik trzeba podać w odpowiedniej jednostce, zwykle w metrach.

W praktyce produkcyjnej często dolicza się zapas na odcięcia, pasowanie, błędy lub rozruch urządzenia. W typowym zadaniu egzaminacyjnym, jeśli nie podano zapasu, liczy się tylko wymiar netto.

Plakat B0 nie zmieściłby się krótszym bokiem na szerokości roli. Trzeba byłoby zmienić technologię, drukować w częściach albo użyć szerszej roli.

Od orientacji zależy, który bok formatu mieści się na szerokości roli, a który zużywa długość materiału. Najczęściej wybiera się układ minimalizujący zużycie papieru.

MPEG jest formatem wideo, przeznaczonym do zapisu ruchomego obrazu i dźwięku. Druk wymaga statycznego obrazu lub projektu strony, np. PDF, TIFF albo JPEG.

PDF może zawierać kompletny projekt: tekst, grafikę, kolory, fonty, spady i elementy wektorowe. Dzięki temu jest stabilnym formatem do przekazania pracy do drukarni.

TIFF stosuje się głównie do wysokiej jakości grafiki rastrowej i zdjęć. Jest przydatny, gdy ważne jest zachowanie jakości obrazu bez strat wynikających z mocnej kompresji.

Tak, JPEG może być użyty do druku, szczególnie dla fotografii. Trzeba jednak uważać na zbyt silną kompresję i zbyt niską rozdzielczość.

Grafika rastrowa składa się z pikseli, więc przy powiększaniu może tracić ostrość. Grafika wektorowa opiera się na kształtach matematycznych i można ją skalować bez utraty jakości.

Zbyt niska rozdzielczość powoduje widoczne piksele i utratę szczegółów. W druku wielkoformatowym dobiera się ją do rozmiaru pracy i odległości, z jakiej wydruk będzie oglądany.

To parametr określający stopień zaczernienia lub nasycenia zadrukowanego pola. Im mniej światła odbija powierzchnia, tym większa gęstość optyczna.

Gęstość optyczną mierzy się densytometrem. Urządzenie przykłada się do pola kontrolnego lub fragmentu wydruku.

Pomiar pozwala kontrolować jakość, nasycenie barw i powtarzalność kolejnych wydruków. Ułatwia wykrycie odchyleń od wzorca.

Gęstość optyczna dotyczy właściwości zadruku i odbicia światła. Gramatura określa masę papieru w gramach na metr kwadratowy.

Paski kontrolne zawierają pola pomiarowe o znanych barwach i wartościach odniesienia. Dzięki nim można obiektywnie ocenić stabilność druku.

Nie. Grubość papieru lub innego podłoża mierzy się zwykle mikrometrem, a nie densytometrem.

Może wskazywać na zbyt jasny wydruk, za małe nasycenie barwy lub niewłaściwe ustawienia urządzenia drukującego.