Pytania pomocnicze - PGF.08

Ponieważ widzowie zazwyczaj nie chodzą do kina codziennie. Ten sam odbiorca ma więc niewiele okazji, aby wielokrotnie zobaczyć ten sam spot.

Reklama kinowa działa na dużym ekranie, przy dobrej jakości dźwięku i w warunkach skupienia widza. Dzięki temu może być atrakcyjna i dobrze zapamiętywana.

Zasięg określa, do ilu osób dotarła reklama. Częstotliwość mówi, ile razy przeciętny odbiorca zetknął się z reklamą.

W kinie widzowie są zwykle zwróceni w stronę ekranu i czekają na film, więc trudniej całkowicie zignorować przekaz niż np. w internecie czy telewizji.

Warunki odbioru w kinie sprzyjają zapamiętywaniu: duży ekran, dźwięk, ciemna sala i mniejsza liczba rozpraszaczy wzmacniają uwagę widza.

Sprawdza się przy kampaniach wizerunkowych, produktach rozrywkowych, markach lifestyle’owych oraz działaniach kierowanych do młodszych lub miejskich grup odbiorców.

Można połączyć kino z innymi mediami, np. internetem, outdoor’em, radiem lub social mediami. Dzięki temu odbiorca spotka komunikat częściej.

To liczba razy, kiedy odbiorca ma kontakt z danym przekazem reklamowym w określonym czasie. Im częściej widzi lub słyszy reklamę, tym większa szansa na jej zapamiętanie.

Telewizja umożliwia wielokrotną emisję spotów w różnych pasmach i przy różnych programach. Dzięki połączeniu obrazu i dźwięku przekaz jest bardziej zauważalny i łatwiejszy do zapamiętania.

Zasięg informuje, do ilu osób dotarła reklama. Częstotliwość mówi, ile razy przeciętny odbiorca zetknął się z reklamą.

Afisz jest statyczny i zależy od tego, czy odbiorca znajdzie się w danym miejscu. Telewizja może powtarzać komunikat wielu odbiorcom w zaplanowanych emisjach.

Radio sprawdza się, gdy reklama ma być często powtarzana lokalnie lub w określonych porach dnia, np. podczas dojazdów do pracy. Ma jednak słabsze oddziaływanie wizualne niż telewizja.

Media plan określa, gdzie, kiedy i jak często reklama będzie emitowana. Dzięki temu można zaplanować liczbę kontaktów odbiorcy z przekazem.

To ważne wydarzenie biznesowe, które może zainteresować media, klientów i partnerów. Konferencja prasowa pozwala oficjalnie przedstawić firmę, jej ofertę i plany.

Konferencja prasowa jest zwykle bardziej rozbudowana i dotyczy istotnego wydarzenia. Briefing jest krótszy, bardziej informacyjny i często służy szybkiemu przekazaniu aktualnych komunikatów.

Wycieczka prasowa sprawdza się, gdy dziennikarze mają zobaczyć konkretne miejsce lub proces, np. fabrykę, inwestycję, hotel albo centrum logistyczne.

Przyjęcie prasowe ma bardziej nieformalny i relacyjny charakter. Służy głównie podtrzymywaniu kontaktów z dziennikarzami, a nie przekazaniu ważnego oficjalnego komunikatu.

Najczęściej przygotowuje się informację prasową, opis firmy, dane kontaktowe rzecznika, zdjęcia, prezentację oraz najważniejsze fakty i liczby.

Koordynuje kontakt z mediami, przygotowuje przekaz, dba o organizację wydarzenia i wspiera osoby występujące publicznie. Odpowiada też za spójność komunikatu.

Branża ubezpieczeniowa opiera się na zaufaniu, dlatego firma musi wiarygodnie przedstawić swoją ofertę i pozycję. Spotkanie z mediami pomaga zbudować rozpoznawalność i reputację.

Wizerunek jest dobrem chronionym prawnie. Publikacja zdjęcia lub filmu z rozpoznawalną osobą bez podstawy prawnej może naruszać jej prawa i prowadzić do roszczeń.

Gdy osoba otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie i nie zastrzegła wyraźnie, że nie zgadza się na rozpowszechnianie wizerunku. Wtedy publikacja jest dopuszczalna w granicach celu sesji.

Nie. Jeśli osobę można rozpoznać po innych cechach, np. sylwetce, tatuażach, fryzurze lub kontekście zdjęcia, nadal może chodzić o jej wizerunek.

Nie. Każde wykorzystanie wizerunku powinno mieć podstawę prawną, np. zgodę, umowę albo zapłatę za konkretne pozowanie bez zastrzeżenia zakazu publikacji.

Nie tylko z tego powodu. Społeczny charakter kampanii nie znosi automatycznie ochrony wizerunku osoby przedstawionej.

Powinna określać osobę, zakres wykorzystania zdjęć, media publikacji, czas, terytorium oraz cel kampanii. Dzięki temu agencja i model wiedzą, na co dokładnie została wyrażona zgoda.

Logotyp to graficzne przedstawienie nazwy lub marki. Znak towarowy to pojęcie prawne oznaczające oznaczenie służące do odróżniania towarów lub usług, które może obejmować logotyp, nazwę, slogan lub inne oznaczenie.

Rejestracja daje prawo ochronne i pozwala zakazać innym podmiotom używania identycznych lub podobnych oznaczeń. Chroni markę przed kopiowaniem i wprowadzaniem klientów w błąd.

Tak, nazwa produktu może być znakiem towarowym, jeśli odróżnia produkty danego przedsiębiorcy od produktów konkurencji i spełnia wymogi rejestracji.

Znak towarowy chroni oznaczenie marki, np. nazwę lub logo. Patent chroni wynalazek, czyli nowe rozwiązanie techniczne.

Znak towarowy jest chronionym oznaczeniem marki. Licencja to zgoda właściciela prawa, np. znaku towarowego, na korzystanie z niego przez inny podmiot na określonych warunkach.

Znak towarowy ułatwia rozpoznanie marki, buduje jej tożsamość i odróżnia ofertę firmy od konkurencji. Pomaga też utrwalać markę w świadomości odbiorców.

Kubki mają zaokrągloną powierzchnię, a elastyczny silikonowy tampon dopasowuje się do jej kształtu. Dzięki temu możliwe jest przeniesienie logo lub grafiki na trudną powierzchnię.

Farba nie trafia bezpośrednio z matrycy na produkt. Najpierw pobiera ją silikonowy tampon, a dopiero potem przenosi nadruk na przedmiot.

Tampondruk stosuje się m.in. na długopisach, kubkach, brelokach, zapalniczkach, pendrive’ach i innych niewielkich przedmiotach o nieregularnym kształcie.

Tampondruk służy głównie do nadruku na gadżetach i nieregularnych powierzchniach. Fleksografia jest stosowana przede wszystkim do druku opakowań, etykiet, folii i materiałów rolowych.

Typografia to tradycyjna technika druku wypukłego, stosowana głównie na podłożach płaskich. Nie sprawdza się jako podstawowa metoda znakowania zaokrąglonych kubków.

Tampondruk najlepiej sprawdza się przy stosunkowo małych nadrukach. Przy dużych, pełnokolorowych grafikach lub nadrukach fotograficznych mogą być lepsze inne techniki, np. sublimacja albo druk cyfrowy UV.

Segmentacja rynku to podział klientów na grupy o podobnych cechach, potrzebach lub zachowaniach. Ułatwia dopasowanie produktu i komunikacji reklamowej do konkretnej grupy odbiorców.

Wykształcenie opisuje cechę populacji, podobnie jak wiek, płeć czy stan cywilny. Dlatego jest elementem segmentacji demograficznej.

Segmentacja demograficzna dotyczy cech ludności, np. wieku, płci i wykształcenia. Segmentacja ekonomiczna odnosi się do sytuacji finansowej, np. dochodu, majątku lub siły nabywczej.

Segmentacja geograficzna odnosi się do miejsca zamieszkania lub działania klientów. Przykładami są kraj, region, województwo, miasto, dzielnica albo klimat.

Reklamodawca robi to, aby kierować przekaz do osób najbardziej zainteresowanych produktem. Dzięki temu kampania może być skuteczniejsza i mniej kosztowna.

Można uwzględnić np. wiek użytkowników, ich zainteresowania muzyką, styl życia, dochód, miejsce zamieszkania oraz częstotliwość korzystania z urządzeń mobilnych.

Ponieważ emisja spotu w telewizji, zwłaszcza w atrakcyjnych pasmach i przy dużej liczbie powtórzeń, jest kosztowna. To właśnie media zapewniają reklamie zasięg.

Produkcja obejmuje stworzenie spotu, np. nagranie, pracę ekipy i montaż materiału. Zakup mediów dotyczy opłacenia emisji gotowej reklamy w wybranych kanałach.

Media plan określa, gdzie, kiedy i jak często reklama będzie emitowana. Pomaga racjonalnie rozdzielić budżet mediowy, aby dotrzeć do właściwej grupy docelowej.

Dobry pomysł reklamowy jest ważny, ale reklama musi jeszcze dotrzeć do odbiorców. Bez odpowiedniej emisji w mediach kampania może nie osiągnąć zakładanego zasięgu.

Im częściej reklama jest emitowana, tym większy jest koszt zakupu czasu antenowego. Wyższa częstotliwość może jednak zwiększać zapamiętanie przekazu.

Alokacja funduszy to podział budżetu kampanii między różne działania, np. kreację, produkcję, postprodukcję i media. W kampanii TV największa część zwykle trafia na media.

Koszt zależy m.in. od stacji, pory emisji, popularności programu, długości spotu, liczby emisji i wielkości planowanego zasięgu.

Etapy modelu AIDA to: uwaga, zainteresowanie, pragnienie i działanie. W języku angielskim odpowiadają im: Attention, Interest, Desire, Action.

Reklama najpierw musi zostać zauważona, dopiero potem może zainteresować odbiorcę, wzbudzić chęć zakupu i doprowadzić do działania. Pominięcie wcześniejszych etapów zmniejsza skuteczność przekazu.

Zainteresowanie oznacza, że odbiorca chce dowiedzieć się więcej o ofercie. Pragnienie pojawia się wtedy, gdy zaczyna widzieć osobistą korzyść i chce posiadać produkt lub skorzystać z usługi.

Action oznacza działanie odbiorcy, np. zakup produktu, kliknięcie reklamy, wypełnienie formularza, kontakt z firmą lub zapisanie się na wydarzenie.

Uwagę mogą przyciągać mocny nagłówek, kontrastowy obraz, nietypowe hasło, intensywny kolor, znana osoba, humor albo zaskakujący komunikat.

Model AIDA porządkuje przekaz reklamowy tak, aby prowadził odbiorcę od zauważenia reklamy do wykonania pożądanego działania. Dzięki temu łatwiej zaplanować treść, grafikę i wezwanie do działania.

Były umieszczane w przestrzeni publicznej, na murach, i miały docierać do przechodniów. Podobnie jak współczesna reklama zewnętrzna wykorzystywały miejsce publiczne jako nośnik komunikatu.

Służyły do przekazywania publicznych komunikatów, np. urzędowych, społecznych lub wyborczych. Ich zadaniem było szybkie dotarcie z informacją do mieszkańców.

Dipinti były napisami malowanymi na murach, natomiast acta diurna były urzędowymi zapiskami lub biuletynami informacyjnymi. W pytaniu o malowane ogłoszenia na murach poprawnym terminem są dipinti.

Dipinti malowano najczęściej czerwoną lub czarną farbą. Ta cecha często pojawia się w pytaniach egzaminacyjnych.

Pokazuje, że komunikaty publiczne i perswazyjne istniały już w starożytności. Dipinti są przykładem wczesnego wykorzystywania przestrzeni miejskiej do informowania odbiorców.