Głód w rodzinie pszczelej to stan niedoboru pokarmu energetycznego, głównie miodu lub zapasów cukrowych. Najczęściej ujawnia się pod koniec zimy i wczesną wiosną, gdy rodzina zaczyna intensywniej zużywać zapasy, a pożytku w terenie jeszcze brakuje.
Typowe objawy
Do charakterystycznych objawów głodu należą:
- brak lub bardzo słabe loty pszczół wiosną,
- osłabienie pszczół i ich bezsilne staczanie się z deski wylotowej,
- ciche, słabe zachowanie rodziny,
- martwe pszczoły z głowami wsuniętymi do komórek plastra,
- mała masa ula przy podnoszeniu,
- brak zapasów pokarmu na plastrach.
W pytaniach egzaminacyjnych brak lotów i osłabione pszczoły spadające z wylotka są typowym sygnałem głodu, a nie braku matki, warrozy czy choroby sporowcowej.
Przyczyny
Głód może wynikać z pozostawienia zbyt małych zapasów jesienią, zbyt dużego zużycia pokarmu zimą, długiej zimy, osłabienia rodziny lub złego rozmieszczenia zapasów w ulu. Zdarza się też, że pokarm jest w ulu, ale kłąb zimowy nie ma do niego dostępu.
Postępowanie pszczelarza
W razie podejrzenia głodu należy szybko ocenić zapasy i podać pokarm. Najbezpieczniejsze jest dodanie ramki z miodem lub ciasta cukrowego. Syrop cukrowy stosuje się wtedy, gdy temperatura pozwala pszczołom na jego pobieranie i przerabianie.
Zapobieganie
Podstawą profilaktyki jest pozostawienie odpowiedniego żelaznego zapasu pokarmu, kontrola masy uli oraz dostosowanie ilości pokarmu do siły rodziny i przebiegu zimowli.