Regionalne zróżnicowanie pożytków pszczelich oznacza różnice w zasobach roślin nektarodajnych i pyłkodajnych między częściami kraju. Dla pszczelarza ma to duże znaczenie, ponieważ od bazy pożytkowej zależą: rozwój rodzin pszczelich, ilość pozyskanego miodu, potrzeba dokarmiania oraz opłacalność prowadzenia pasieki.
Najuboższy region w Polsce
W pytaniach egzaminacyjnych z pszczelarstwa przyjmuje się, że najuboższy zasób roślinności nektarodajnej i pyłkodajnej występuje w Polsce centralnej.
Wynika to m.in. z dużego udziału intensywnych upraw rolniczych, mniejszego udziału naturalnych łąk, zadrzewień, lasów i terenów półnaturalnych oraz częstszego występowania przerw pożytkowych.
Regiony zwykle korzystniejsze dla pszczelarstwa
Lepsze warunki pożytkowe mogą występować tam, gdzie jest większe zróżnicowanie krajobrazu, np.:
- tereny leśne,
- łąki i pastwiska,
- nieużytki z roślinami miododajnymi,
- sady i plantacje,
- uprawy rzepaku, gryki, facelii, koniczyny,
- zadrzewienia śródpolne i aleje lipowe.
Znaczenie praktyczne
Przy planowaniu pasieki należy ocenić nie tylko liczbę roślin miododajnych, ale także ciągłość pożytków w sezonie. Dobra lokalizacja powinna zapewniać pszczołom dostęp do pyłku i nektaru od wiosny do późnego lata.
Do zapamiętania na egzamin
Jeśli pytanie brzmi: „Zasób roślinności nektarodajnej i pyłkodajnej jest najuboższy w Polsce…”, poprawna odpowiedź to: w Polsce centralnej.