Stojak wielkopolski to typ ula pszczelego o konstrukcji pionowej, w którym kolejne elementy ula są ustawiane jeden na drugim. Należy do uli stojakowych, czyli takich, w których rodzina pszczela rozwija się głównie w kierunku pionowym.
Cechy rozpoznawcze
- ma budowę segmentową: dennica, korpus gniazdowy, nadstawki lub kolejne korpusy, daszek,
- poszerzanie ula odbywa się przez dokładanie elementów od góry,
- na rysunkach zwykle wygląda jak wysoki, prostokątny ul z kilkoma poziomymi częściami,
- stosuje ramkę wielkopolską, najczęściej o wymiarach 360 × 260 mm.
Zastosowanie w pasiece
Ul wielkopolski jest popularny w gospodarce pasiecznej, ponieważ umożliwia łatwe powiększanie przestrzeni dla rodziny pszczelej oraz odbieranie miodu z nadstawek. Dobrze nadaje się do gospodarki wędrownej i stacjonarnej.
Odróżnianie od innych uli
Najważniejsza różnica dotyczy kierunku rozbudowy. Stojak rozbudowuje się pionowo, przez dokładanie korpusów lub nadstawek. Leżak, np. leżak warszawski zwykły, jest bardziej wydłużony poziomo, a gniazdo powiększa się na boki. Ul Dadanta ma inne wymiary ramek i zwykle większą ramkę gniazdową.
W pytaniach egzaminacyjnych rysunek ula z kilkoma poziomymi segmentami ustawionymi pionowo najczęściej wskazuje na stojak wielkopolski.