Pytania pomocnicze - ROL.03

W tym czasie rodziny są silne, mają dużo młodych pszczół karmicielek i korzystają z pożytków. W pasiece jest też dużo dojrzałych trutni potrzebnych do unasiennienia matek.

Trutnie są potrzebne do unasiennienia młodych matek podczas lotów godowych. Bez odpowiedniej liczby dojrzałych trutni wychów matek może się nie udać.

Rodziny pszczele są wtedy często słabe, pogoda niestabilna, a trutni brakuje lub nie są jeszcze dojrzałe. Utrudnia to prawidłowy rozwój i unasiennienie matek.

Jesienią rodziny przygotowują się do zimy, zmniejsza się liczba trutni i słabną pożytki. Młode matki mogą nie zdążyć dobrze się unasiennić i rozpocząć czerwienia.

Wybiera się rodziny silne, zdrowe, łagodne, miodne i dobrze zimujące. Cechy rodziny matecznej wpływają na jakość przyszłych matek.

Pszczoły karmicielki obficie karmią larwy przeznaczone na matki mleczkiem pszczelim. Od jakości karmienia zależy rozwój i wartość użytkowa matki.

Dobrymi warunkami są silne rodziny, obecność pożytku, dużo młodych pszczół oraz liczne dojrzałe trutnie. Ważna jest też ciepła, stabilna pogoda.

Mleczko pszczele jest produktem nietrwałym i w wyższej temperaturze szybko traci wartość biologiczną. Chłodzenie spowalnia procesy enzymatyczne i ogranicza rozwój drobnoustrojów.

Po odebraniu z mateczników mleczko pszczele należy przechowywać w temperaturze od 0 do 5°C.

Najlepiej przechowywać je w szczelnych, czystych pojemnikach ze szkła lub materiałów dopuszczonych do kontaktu z żywnością. Pojemniki powinny chronić produkt przed światłem i zanieczyszczeniami.

Najważniejsze czynniki to zbyt wysoka temperatura, dostęp światła, kontakt z powietrzem oraz zanieczyszczenia mechaniczne i mikrobiologiczne.

Mleczko pszczele gromadzi się w matecznikach, ponieważ larwy matek są nim intensywnie karmione. Dlatego mateczniki są podstawowym miejscem jego pozyskiwania w pasiece.

Krótkotrwale mleczko pszczele przechowuje się w chłodzie, zwykle 0–5°C. Przy dłuższym przechowywaniu stosuje się głębsze schłodzenie lub mrożenie, aby lepiej zachować jego właściwości.

Kantar służy do prowadzenia, przytrzymywania i krótkotrwałego przywiązywania konia podczas codziennej obsługi. Zakłada się go na głowę konia i nie zawiera wędzidła.

Uwiąz to linka lub taśma przypinana do kantara. Umożliwia prowadzenie konia oraz jego bezpieczne przywiązanie, np. podczas czyszczenia.

Wodze są połączone z ogłowiem i często działają przez wędzidło w pysku konia. Szarpnięcie może spowodować ból, uraz lub gwałtowną reakcję zwierzęcia.

Powinno być spokojne, dobrze oświetlone, równe i nieśliskie. Ważne jest też solidne miejsce do przywiązania konia oraz brak przedmiotów, o które zwierzę mogłoby się zranić.

Kantar nie może uciskać głowy konia ani obcierać skóry. Nie powinien być też zbyt luźny, aby koń nie mógł go zdjąć lub zahaczyć nim o elementy wyposażenia.

Stosuje się węzeł bezpieczny, który można szybko rozwiązać w razie zagrożenia. Pozwala to natychmiast uwolnić konia, gdy zacznie się szarpać lub panikować.

Należy podzielić całkowity koszt produkcji przez cenę sprzedaży 1 kg miodu. Wynik oznacza liczbę kilogramów, które trzeba sprzedać, aby wyjść na zero.

Koszt całkowity mówi, ile trzeba odzyskać ze sprzedaży, a cena 1 kg pokazuje, ile pieniędzy daje sprzedaż jednego kilograma. Dzielenie wskazuje potrzebną liczbę kilogramów.

Oznacza sytuację, w której przychody ze sprzedaży są równe kosztom poniesionym na wytworzenie produktu. Pasieka nie ma wtedy ani straty, ani zysku.

Zysk pojawia się dopiero po przekroczeniu progu rentowności. W tym przykładzie każda sprzedaż powyżej 200 kg przy cenie 16 zł/kg generuje nadwyżkę przychodów nad kosztami.

Im wyższa cena za 1 kg miodu, tym mniej miodu trzeba sprzedać, aby pokryć koszty. Przy niższej cenie trzeba sprzedać większą ilość produktu.

Mogą to być m.in. koszty dokarmiania pszczół, leczenia, zakupu ramek i węzy, opakowań, transportu, energii oraz pracy własnej lub najemnej.

Facelia ma drobne nasiona i w początkowym okresie rozwija się stosunkowo delikatnie. Chwasty mogą szybko konkurować z nią o wodę, światło i składniki pokarmowe.

Celem jest ograniczenie chwastów zanim wzejdą lub zanim zaczną konkurować z facelią. Późniejszy zabieg może być mniej skuteczny i bardziej ryzykowny dla rośliny uprawnej.

Najlepsza jest gleba wilgotna, wyrównana i dobrze doprawiona. Susza, grudki gleby lub nierówna powierzchnia mogą obniżyć skuteczność zabiegu.

Facelia jest cenioną rośliną miododajną, dostarczającą pszczołom nektaru i pyłku. Jest często wysiewana jako pożytek pszczeli oraz roślina poprawiająca bioróżnorodność.

Należy stosować wyłącznie środki dopuszczone do danej uprawy i przestrzegać etykiety, dawek oraz okresu prewencji dla pszczół. Zabiegi najlepiej wykonywać poza okresem lotu pszczół i przed kwitnieniem.

Pomaga staranne przygotowanie pola, wysiew w odpowiednim terminie, użycie dobrej jakości materiału siewnego oraz właściwa obsada roślin. Silny i równomierny łan szybciej zacienia glebę i ogranicza rozwój chwastów.

Podkarmianie pobudzające polega na podawaniu małych dawek rzadkiego syropu cukrowego, aby pobudzić matkę do czerwienia i rodzinę do intensywniejszego rozwoju.

Do podkarmiania pobudzającego stosuje się najczęściej syrop cukrowy w proporcji 1:1, czyli jedna część cukru na jedną część wody.

Syrop 1:1 jest stosunkowo rzadki i przypomina pszczołom naturalny dopływ nektaru. Dzięki temu pobudza rodzinę do pracy i rozwijania czerwienia.

Podkarmianie pobudzające ma stymulować rozwój rodziny i wykonuje się je małymi dawkami. Uzupełnianie zapasów zimowych ma zapewnić pokarm na zimę i zwykle wymaga większych ilości gęstszego syropu.

Podkarmianie pobudzające stosuje się najczęściej w okresach braku pożytku, gdy pszczelarz chce podtrzymać rozwój rodziny lub przygotować ją do nadchodzącego pożytku.

Zbyt obfite lub nieostrożne podkarmianie może wywołać rabunki, zalanie gniazda syropem albo zaburzyć naturalną pracę rodziny pszczelej.