Pytania pomocnicze - ROL.08

Pokazuje, gdzie w glebie występują niedobory lub nadmiary składników pokarmowych. Na tej podstawie można dobrać zmienną dawkę nawozu do potrzeb konkretnej części pola.

Najczęściej wykonuje się pobór próbek gleby z punktów o znanych współrzędnych GPS/GNSS, a następnie analizuje je w laboratorium. Wyniki są nanoszone na mapę pola.

Mapa zasobności gleby pokazuje zawartość składników pokarmowych w glebie. Mapa plonu pokazuje, ile plonu zebrano z poszczególnych fragmentów pola.

To mapa z zaplanowanymi dawkami nawozu dla różnych stref pola. Może być wczytana do terminala maszyny, aby automatycznie sterować dawką rozsiewu.

Pozwala ograniczyć zużycie nawozów, poprawić wyrównanie łanu i lepiej wykorzystać potencjał gleby. Zmniejsza też ryzyko strat składników do środowiska.

Nie. Ochrona chemiczna opiera się częściej na mapach zachwaszczenia, presji chorób lub sterowaniu sekcjami opryskiwacza. Mapa zasobności gleby dotyczy przede wszystkim nawożenia.

Najczęściej analizuje się pH, fosfor, potas, magnez oraz czasem wapń i zawartość materii organicznej. Dobór parametrów zależy od celu badania i rodzaju uprawy.

Należy porównać kolor fragmentu pola z legendą mapy. W pokazanym przykładzie kolor czerwony odpowiada najniższemu zakresowi plonu.

Oznacza procentową zawartość wody w ziarnie. Wartość 26,1% jest wysoka dla pszenicy i wskazuje na ziarno wymagające dosuszania.

Na mapie dominuje kolor czerwony, a według legendy czerwony oznacza najniższy zakres plonu, poniżej 5,19 t/ha.

Panel informacyjny monitora pokazuje wilgotność 26,1%. Jest to wysoka wartość dla ziarna pszenicy podczas zbioru.

Nie. Znaczenie kolorów zależy od ustawionej legendy, dlatego zawsze trzeba sprawdzić zakresy wartości przypisane do kolorów.

Służą do analizy zmienności pola i planowania zabiegów, np. nawożenia zmiennego, wapnowania, regulacji obsady roślin lub melioracji.

Przyczyną mogą być słabe stanowisko, susza, zastoiska wodne, niedobór składników, zakwaszenie gleby, choroby, zachwaszczenie albo błędy agrotechniczne.

Gniazdo ISOBUS umożliwia podłączenie maszyny rolniczej do ciągnika i wymianę danych sterujących oraz diagnostycznych. Dzięki temu narzędzie może być obsługiwane z terminala w kabinie.

Złącze ISOBUS ma charakterystyczne wielopinowe gniazdo robocze, zwykle umieszczone z tyłu ciągnika. Jest bardziej rozbudowane niż typowe gniazdo oświetlenia przyczepy.

Instalacja oświetleniowa przekazuje głównie proste sygnały elektryczne, np. kierunkowskazy, światła stopu i pozycyjne. ISOBUS przesyła dane cyfrowe między ciągnikiem, terminalem i maszyną.

ISOBUS wykorzystuje komunikację opartą na magistrali CAN. Pozwala to na wymianę informacji między sterownikami różnych maszyn i ciągników.

Standard ISOBUS ujednolica komunikację między ciągnikami i maszynami różnych producentów. Dzięki temu jedna maszyna może współpracować z różnymi ciągnikami i terminalami.

Z ISOBUS korzystają m.in. opryskiwacze, rozsiewacze nawozów, siewniki, prasy i wozy asenizacyjne. System pozwala sterować ich funkcjami z poziomu terminala.

RTK dotyczy korekcji sygnału pozycjonowania GNSS i jest związane z anteną oraz odbiornikiem nawigacyjnym. Gniazdo ISOBUS służy do komunikacji ciągnika z maszyną roboczą.

Terminal musi znać rzeczywiste położenie anteny, aby prawidłowo przeliczać pozycję ciągnika i narzędzia. Bez tego tor jazdy może być przesunięty względem rzeczywistego położenia maszyny.

Na ekranie widoczne są wartości: antena od osi tylnej 1,75 m, koniec zaczepu od osi tylnej 1,35 m, wysokość anteny 3,95 m oraz wymiar 3,20 m. Taki komplet odpowiada kolumnie III.

Niektóre wartości mogą się powtarzać w kilku wariantach, np. przesunięcie anteny 1,75 m. Poprawny wariant musi zgadzać się we wszystkich istotnych parametrach.

Jest to odległość anteny od przyjętej osi odniesienia pojazdu, najczęściej osi tylnej. Wartość ta pozwala systemowi obliczyć rzeczywistą pozycję ciągnika.

Nieprawidłowa wysokość anteny może pogarszać kompensację przechyłów pojazdu. W efekcie system może błędnie wyznaczać pozycję podczas jazdy po nierównym terenie.

To odległość od osi tylnej ciągnika do punktu, w którym podłączone jest narzędzie lub zaczep. Parametr jest ważny przy prowadzeniu zestawu ciągnik–maszyna.

Może powodować omijaki, nakładki, niedokładne prowadzenie po ścieżkach technologicznych oraz błędne sterowanie narzędziem lub sekcjami roboczymi.

System wyznacza kolejne przejazdy w odstępach odpowiadających szerokości roboczej narzędzia. Dzięki temu ogranicza nakładki i omijaki.

Przejazdy będą zbyt blisko siebie, co spowoduje nakładanie się zabiegów. Może to zwiększyć zużycie paliwa, nawozu, środków ochrony roślin lub materiału siewnego.

Przejazdy będą zbyt daleko od siebie, przez co na polu mogą powstać nieobrobione pasy, czyli omijaki.

Szerokość robocza oznacza faktyczny pas wykonywanej pracy, np. oprysku lub siewu. Wymiary całkowite maszyny opisują jej gabaryty, ale nie zawsze odpowiadają efektywnej szerokości pracy.

System pomaga prowadzić ciągnik po równoległych torach jazdy na polu. Ułatwia zachowanie równych przejazdów i poprawia dokładność zabiegów agrotechnicznych.

Najważniejsze są pozycja z odbiornika GNSS, linia odniesienia oraz szerokość robocza maszyny. W bardziej zaawansowanych systemach wprowadza się także przesunięcia narzędzia i położenie anteny.

Podczas zatrzymania przepływ ziarna przez kombajn nie odpowiada już dokładnie aktualnej pozycji maszyny. Monitor może przypisać ziarno do niewłaściwego miejsca na polu.

Gwałtowne przyspieszanie lub hamowanie zaburza zależność między przepływem ziarna a pokonywaną powierzchnią. Może to powodować lokalne zawyżenia lub zaniżenia plonu na mapie.

System oblicza plon na podstawie założonej szerokości roboczej. Gdy kombajn faktycznie kosi pełną szerokością, obliczana powierzchnia zbioru jest zgodna z rzeczywistością.

System może potraktować taki przejazd jako pracę żniwną. W efekcie do mapy mogą trafić błędne dane, np. miejsca z pozornie zerowym lub zaniżonym plonem.

Monitor wykorzystuje głównie przepływ masy ziarna, wilgotność, prędkość jazdy, szerokość roboczą oraz pozycję GNSS kombajnu.

Bez kalibracji czujniki mogą podawać wartości odbiegające od rzeczywistej masy zebranego ziarna. Mapa będzie wtedy miała błędne wartości plonu, nawet jeśli przejazdy wykonano poprawnie.

Jest problemem wtedy, gdy terminal nadal liczy powierzchnię według pełnej szerokości hederu. Plon z hektara zostanie wtedy obliczony nieprawidłowo.

Ponieważ nie komunikuje się z terminalem przez standard ISOBUS. Serial Interface umożliwia przesyłanie danych, np. GPS, przez port szeregowy do komputera pokładowego maszyny.

Serial Interface służy do przesyłania danych przez port szeregowy między terminalem a komputerem pokładowym. Tractor-ECU służy głównie do konfiguracji czujników ciągnika oraz położenia odbiornika GPS.

TRACK-Leader wspiera operatora w prowadzeniu pojazdu po równoległych ścieżkach na polu. Wykorzystuje sygnał GPS/GNSS do ograniczania nakładek i omijaków.

File Server tworzy miejsce zapisu danych na terminalu. Korzystają z niego komputery robocze ISOBUS, które nie mają własnego portu USB lub pamięci do zapisu danych.

Odbiornik GPS/GNSS dostarcza informacji o położeniu maszyny na polu. Dane te mogą być używane do jazdy równoległej, dokumentacji zabiegów lub sterowania pracą maszyny.

Sygnał GPS musi zostać przekazany do odpowiedniego urządzenia sterującego w zrozumiałej dla niego formie. Jeśli maszyna nie obsługuje ISOBUS, potrzebny może być inny interfejs komunikacyjny, np. port szeregowy.

Funkcja komunikacyjna dotyczy przesyłania danych między urządzeniami, np. przez port szeregowy. Funkcja prowadzenia pojazdu dotyczy jazdy po ścieżkach, nawigacji i ograniczania nakładek.

Sprzęgła są zwykle oznaczane literą K, np. K1, K2, K3. W analizowanym schemacie występują K1, K2, K3 i K4, czyli cztery sprzęgła.

Hamulce są najczęściej oznaczane literą B, np. B1, B2. W pokazanym schemacie widoczne są B1, B2, B3, B4, B5 i B6, czyli sześć hamulców.

Sprzęgła łączą wybrane elementy przekładni i umożliwiają przeniesienie momentu obrotowego. Ich załączanie pozwala uzyskać określone przełożenie.

Hamulce unieruchamiają wybrane elementy przekładni planetarnej. Dzięki temu zmienia się droga przepływu momentu i powstaje inne przełożenie.

Przekładnie planetarne są zwarte, trwałe i dobrze przenoszą duże momenty obrotowe. Pozwalają też łatwo uzyskać wiele przełożeń przez sterowanie sprzęgłami i hamulcami.

Nie. W tym typie pytania wystarczy policzyć oznaczenia elementów: K jako sprzęgła oraz B jako hamulce.

Należy znaleźć wiersz „Moc maksymalna” i wybrać modele, których wartość w kW jest mniejsza niż 80. W podanej tabeli są to modele ARION 420 i ARION 410.

Symbol „○” oznacza wyposażenie opcjonalne. Element może być dostępny, ale nie występuje standardowo w każdej maszynie.

Modele o mocy maksymalnej poniżej 80 kW to ARION 420 i 410. W wierszu „Turbosprężarka” przy tych modelach widnieje symbol „○”, czyli opcja.

Tabela traktuje je jako dwa różne wpisy wyposażenia. Dla mocniejszych modeli seryjna jest turbosprężarka z wastegate, a dla słabszych modeli zwykła turbosprężarka jest oznaczona jako opcja.

Symbol „–” oznacza, że dane wyposażenie jest niedostępne dla danego modelu. Nie jest ani seryjne, ani opcjonalne.

Zawór wastegate ogranicza ciśnienie doładowania przez skierowanie części spalin poza turbinę. Chroni to turbosprężarkę i silnik przed nadmiernym obciążeniem.

Moduł MTG służy do zdalnego przesyłania danych z maszyny, np. informacji o położeniu, pracy, błędach i stanie technicznym. Umożliwia monitoring oraz wsparcie diagnostyki.

Zielona kontrolka oznacza aktywną łączność komórkową. W praktyce informuje, że moduł może przesyłać dane.

Migający bursztynowy kolor oznacza, że moduł jest wybudzony, ale nie ma aktywnej komunikacji. Nie jest to status aktywnego przesyłania danych.

Aktywny GPS oznacza odbiór sygnału lokalizacyjnego, natomiast aktywna łączność komórkowa oznacza możliwość przesyłania danych przez sieć. W MTG GPS jest sygnalizowany kolorem niebieskim, a łączność komórkowa zielonym.

Pozwala szybko ocenić, czy moduł jest uruchomiony, połączony, czy przesyła dane. Dzięki temu operator lub serwisant może łatwiej ustalić przyczynę problemu z komunikacją.

Biały kolor oznacza etap łączenia. Moduł próbuje nawiązać połączenie, ale nie oznacza to jeszcze aktywnego przesyłania danych.