Mocznik w żywieniu przeżuwaczy
Słownik kwalifikacji ROL.11 - Prowadzenie chowu i inseminacji zwierząt
Mocznik jest źródłem azotu niebiałkowego, który może być wykorzystywany w żywieniu przeżuwaczy, np. bydła. Nie jest klasycznym białkiem paszowym, ale w żwaczu bakterie potrafią wykorzystać azot z mocznika do syntezy własnego białka bakteryjnego.
Dlaczego mocznik można stosować u bydła?
Bydło ma żwacz, w którym żyją mikroorganizmy rozkładające składniki paszy. Mocznik ulega tam rozkładowi do amoniaku, a bakterie żwacza wykorzystują go do budowy białka. Następnie białko bakteryjne jest trawione przez zwierzę i staje się źródłem aminokwasów.
Warunki bezpiecznego stosowania
Mocznik można stosować tylko wtedy, gdy dawka pokarmowa jest dobrze zbilansowana. Szczególnie ważne jest zapewnienie łatwo dostępnej energii, np. ze skrobi lub cukrów, ponieważ mikroorganizmy potrzebują energii do wykorzystania azotu.
Najważniejsze zasady:
- stosować wyłącznie u przeżuwaczy, głównie bydła,
- dokładnie wymieszać z paszą,
- nie podawać jednorazowo dużych ilości,
- nie stosować u młodych cieląt bez w pełni rozwiniętego żwacza,
- przestrzegać zaleceń żywieniowych.
Dlaczego nie dla świń, indyków i koni?
Świnie i indyki są zwierzętami monogastrycznymi, więc nie mają żwacza i nie wykorzystują mocznika tak jak przeżuwacze. U koni fermentacja zachodzi głównie w jelicie ślepym i okrężnicy, dlatego mocznik nie jest standardowym i bezpiecznym dodatkiem białkowym. Nadmiar mocznika może prowadzić do zatrucia amoniakiem.