Pytania pomocnicze - ROL.11

Jelito cienkie składa się z dwunastnicy, jelita czczego i jelita krętego. Jelito czcze jest więc jego środkowym odcinkiem.

Jelito czcze uczestniczy głównie we wchłanianiu składników pokarmowych. Zachodzi w nim intensywne przyswajanie produktów trawienia.

Oba są częściami jelita cienkiego, ale jelito czcze leży wcześniej, a jelito kręte jest końcowym odcinkiem przechodzącym w jelito grube.

Nie. Jelito ślepe jest częścią jelita grubego, a nie cienkiego.

W jelicie cienkim zachodzi trawienie i wchłanianie większości składników pokarmowych. Od jego prawidłowej pracy zależy wykorzystanie paszy i produkcyjność zwierząt.

Liczbę krów mnoży się przez wskaźnik wycieleń wyrażony w procentach. Dla 150 krów i 90% wycieleń obliczenie wynosi 150 × 0,90 = 135 cieląt.

Oznacza, że przewiduje się wycielenie 90 krów na każde 100 krów znajdujących się w analizowanej grupie. Nie wszystkie krowy muszą się wycielić.

Procent oznacza część ze stu, dlatego 90% zapisuje się jako 0,90. Ułatwia to mnożenie przez liczbę zwierząt.

Pozwala zaplanować remont stada, sprzedaż nadwyżek, zapotrzebowanie na paszę oraz miejsca w budynkach inwentarskich.

Początkowy stan krów to liczba krów na początku okresu planowania. Liczba cieląt z urodzenia to przewidywany efekt wycieleń tych krów.

Tak, w uproszczonych obliczeniach przy wskaźniku 100% każda krowa daje jedno cielę, więc 150 krów oznaczałoby 150 cieląt.

Trzeba porównać produkcję z zapotrzebowaniem dla każdej paszy. Jeśli produkcja jest mniejsza od zapotrzebowania, występuje niedobór i paszę należy dokupić.

Stosuje się działanie: produkcja minus zapotrzebowanie. Wynik dodatni oznacza nadwyżkę, a ujemny niedobór.

Zapotrzebowanie na siano wynosi 38 dt, a produkcja tylko 28 dt. Oznacza to niedobór 10 dt.

Zapotrzebowanie na pasze treściwe wynosi 333 dt, a produkcja wynosi 0 dt. Całą potrzebną ilość pasz treściwych trzeba więc zapewnić przez zakup lub inne źródło.

Produkcja zielonek jest większa niż zapotrzebowanie. Oznacza to nadwyżkę, a nie niedobór.

Produkcja kukurydzy na kiszonkę przewyższa zapotrzebowanie. Gospodarstwo ma jej więcej, niż wynika z potrzeb żywieniowych.

Pasze treściwe mają dużą koncentrację składników pokarmowych, np. energii lub białka. Pasze objętościowe, takie jak siano, zielonka i kiszonka, mają większą objętość i zwykle niższą koncentrację składników.

Podstawową funkcją żelu inseminacyjnego jest nadanie rękawicom poślizgu. Ułatwia to wykonanie badania lub zabiegu i zmniejsza ryzyko podrażnienia dróg rodnych.

Nie. Żel inseminacyjny nie jest stosowany w celu poprawy żywotności plemników, lecz jako środek poślizgowy.

Niektóre preparaty mogą podrażniać błony śluzowe lub negatywnie wpływać na nasienie. Należy stosować środki przeznaczone do zabiegów weterynaryjnych.

Nie. Długość cyklu rujowego zależy od procesów hormonalnych, a żel inseminacyjny nie ma działania hormonalnego.

Zmniejsza tarcie podczas wprowadzania ręki lub wykonywania manipulacji. Dzięki temu ogranicza ryzyko otarć, urazów i dyskomfortu zwierzęcia.

Są to naturalne czynności związane z poszukiwaniem pokarmu i eksploracją otoczenia. Ich występowanie świadczy o możliwości realizacji potrzeb behawioralnych ptaków.

Pterofagia polega na wydziobywaniu i często zjadaniu piór, zwykle u innych ptaków. Jest zachowaniem niepożądanym, a nie naturalnym żerowaniem.

Kwoczenie to stan, w którym kura wykazuje instynkt wysiadywania jaj i opieki nad potomstwem. Nie jest tym samym co codzienne zachowania żerowe czy pielęgnacyjne.

Przepierzanie się to naturalna wymiana upierzenia. W tym okresie ptaki mogą wyglądać gorzej i mieć mniejszą nieśność, ale sam proces nie oznacza pterofagii.

Niepokojące są między innymi agresywne dziobanie, wyrywanie piór, apatia, nadmierna płochliwość i ograniczona aktywność. Mogą wynikać z przegęszczenia, stresu, złego żywienia lub nieodpowiedniego mikroklimatu.

Zachowanie ptaków szybko pokazuje, czy warunki utrzymania są prawidłowe. Zmiany w aktywności, żerowaniu lub relacjach w stadzie mogą być pierwszym sygnałem choroby albo błędów w utrzymaniu.

Bez znieczulenia zabieg może być wykonany maksymalnie do 7. dnia życia prosięcia.

Nie powinno być wykonywane rutynowo. Najpierw należy ograniczyć czynniki powodujące obgryzanie ogonów, takie jak stres, przegęszczenie czy brak materiałów manipulacyjnych.

Po 7. dniu życia zabieg powinien być wykonany przez lekarza weterynarii, z zastosowaniem znieczulenia i środków przeciwbólowych.

Najczęstsze przyczyny to stres, zbyt duże zagęszczenie, nuda, brak materiałów do rycia i gryzienia, błędy żywieniowe oraz niewłaściwy mikroklimat.

Należy poprawić warunki utrzymania, zapewnić odpowiednią przestrzeń, stały dostęp do wody i paszy, właściwą wentylację oraz materiały manipulacyjne, np. słomę.

Zabieg powoduje ból i stres, dlatego jego wykonywanie jest ograniczone przepisami. Dobrostan wymaga minimalizowania cierpienia i stosowania zabiegu tylko wtedy, gdy jest uzasadniony.

Ciąża u kotki trwa średnio 63–64 dni. Jest to najczęściej podawana wartość w pytaniach egzaminacyjnych.

Za fizjologiczny przyjmuje się zwykle około 58–67 dni. Dokładny czas może zależeć od cech osobniczych i liczby płodów.

Poród u kotki nazywa się okoceniem. W jego wyniku rodzą się kocięta.

Mogą wystąpić powiększone i zaróżowione sutki, wzrost apetytu, przyrost masy ciała oraz powiększenie brzucha. Przed porodem kotka często szuka spokojnego miejsca.

Pomoc jest potrzebna przy przedłużającym się porodzie, silnych skurczach bez urodzenia kocięcia, osłabieniu kotki, krwawieniu lub nieprawidłowym wypływie z dróg rodnych.

Obejmuje czynności związane z pozyskaniem, oceną, przygotowaniem, przechowywaniem i wprowadzeniem nasienia do dróg rodnych samicy.

Ponieważ w embriotransferze przenosi się zarodek, a nie nasienie. Inseminacja dotyczy zapłodnienia przez wprowadzenie nasienia.

Nasienie poddaje się ocenie jakości, rozrzedza, porcjuje, pakuje i przechowuje w odpowiednich warunkach, często w stanie schłodzonym lub zamrożonym.

Ocena pozwala sprawdzić, czy nasienie nadaje się do użycia. Analizuje się m.in. ruchliwość, koncentrację i budowę plemników.

Celem jest skuteczne unasiennianie samic oraz szybkie rozpowszechnianie wartościowego materiału genetycznego samców.

W inseminacji używa się nasienia zawierającego plemniki. W embriotransferze używa się zarodka, czyli organizmu we wczesnym stadium rozwoju.

Młóto powstaje podczas warzenia piwa, po zacieraniu słodu i oddzieleniu brzeczki. Jest produktem ubocznym przemysłu browarniczego.

Zawiera białko, włókno i składniki pokarmowe przydatne dla przeżuwaczy. Jest też paszą smaczną i dobrze pobieraną przez bydło.

Młóto pochodzi z produkcji piwa, a makuchy i śruty poekstrakcyjne z przetwarzania nasion oleistych. Makuchy powstają po tłoczeniu oleju, a śruty poekstrakcyjne po ekstrakcji tłuszczu.

Mokre młóto zawiera dużo wody, dlatego łatwo się psuje, pleśnieje i ulega zagrzaniu. Zepsuta pasza nie powinna być podawana zwierzętom.

Młóto należy kojarzyć z browarem i warzeniem piwa. Jeśli w pytaniu pojawia się produkt uboczny produkcji piwa, poprawną odpowiedzią jest młóto.

Tak, ponieważ przeżuwacze dobrze wykorzystują włókno i białko zawarte w młócie. Najczęściej stosuje się je w żywieniu bydła, zwłaszcza krów mlecznych.

Wydojenie zmniejsza napięcie wymienia, ból i ryzyko urazów podczas transportu. Ogranicza też możliwość wystąpienia zapalenia wymienia.

Nie. Obfite karmienie tuż przed transportem może pogorszyć komfort zwierzęcia i zwiększyć ryzyko zaburzeń trawiennych.

Nie. Przegłodzenie osłabia zwierzę, zwiększa stres i pogarsza jego dobrostan.

Dobrostan wpływa na zdrowie, bezpieczeństwo transportu oraz wartość użytkową lub rzeźną zwierzęcia. Zwierzę powinno być obsługiwane spokojnie i bez zadawania zbędnego stresu.

Należy sprawdzić stan zdrowia, oznakowanie, dokumentację oraz przygotować zwierzę do bezpiecznego załadunku. U krów mlecznych ważne jest wcześniejsze wydojenie.

Pełne wymię jest ciężkie i bolesne, a podczas ruchu pojazdu może łatwiej dojść do urazów. Zwiększa się także ryzyko wycieku mleka i infekcji.