Iniekcyjne drogi podawania leków
Słownik kwalifikacji ROL.12 - Wykonywanie weterynaryjnych czynności pomocniczych
Iniekcja to podanie leku z użyciem igły i strzykawki, czyli z przerwaniem ciągłości tkanek. W weterynarii najczęściej stosuje się trzy podstawowe drogi iniekcyjne: i.m., i.v. i s.c.
Najważniejsze skróty
- i.m. (intramuscularis) — podanie domięśniowe, czyli do mięśnia.
- i.v. (intravenosus) — podanie dożylne, czyli bezpośrednio do żyły.
- s.c. (subcutaneus) — podanie podskórne, czyli do tkanki podskórnej.
Te trzy drogi są drogami iniekcyjnymi, dlatego w pytaniu egzaminacyjnym poprawny zestaw to: i.m. lub i.v. lub s.c.
Drogi, które nie są iniekcjami
Niektóre skróty oznaczają podanie leku bez użycia iniekcji:
- p.o. (per os) — podanie doustne, np. tabletka, płyn, pasta.
- p.r. (per rectum) — podanie doodbytnicze, np. czopek lub wlewka.
Jeżeli w odpowiedzi pojawia się p.o. albo p.r., nie jest to zestaw wyłącznie metod iniekcyjnych.
Znaczenie praktyczne
Wybór drogi podania zależy od rodzaju leku, gatunku zwierzęcia, stanu pacjenta i oczekiwanego tempa działania. Podanie dożylne działa najszybciej, podskórne zwykle wolniej, a domięśniowe często daje efekt pośredni. Każda iniekcja wymaga zachowania zasad aseptyki, prawidłowego unieruchomienia zwierzęcia i stosowania właściwej igły oraz dawki.