Pytania pomocnicze - ROL.12

Wysokie stężenie glukozy powoduje diurezę osmotyczną, czyli zwiększone wydalanie wody z moczem. Pies traci płyny i elektrolity, co prowadzi do odwodnienia.

Najważniejsze są oznaczenie glukozy we krwi, badanie moczu na obecność ketonów i glukozy, badanie gazometryczne oraz jonogram. Pomocne jest też badanie biochemiczne oceniające stan narządów.

Cukrzyca to przewlekłe zaburzenie gospodarki glukozowej. Cukrzycowa kwasica ketonowa to ostre, ciężkie powikłanie cukrzycy z ketozą, kwasicą, odwodnieniem i zaburzeniami elektrolitowymi.

Odwodnienie, wymioty, diureza osmotyczna i leczenie insuliną mogą szybko zmieniać stężenie elektrolitów, zwłaszcza potasu. Zaburzenia elektrolitowe mogą być groźne dla pracy serca i mięśni.

Insulina umożliwia wykorzystanie glukozy przez komórki i hamuje rozkład tłuszczów oraz produkcję ciał ketonowych. Jej stosowanie musi być kontrolowane przez lekarza weterynarii.

Sól fizjologiczna jest izotonicznym płynem krystaloidowym, który pomaga uzupełnić niedobór wody w przestrzeni pozakomórkowej. Nie dostarcza dodatkowej glukozy, dlatego nie nasila hiperglikemii.

Strukturę tworzą: Główny Lekarz Weterynarii, wojewódzcy lekarze weterynarii, powiatowi lekarze weterynarii oraz graniczni lekarze weterynarii.

Ponieważ w oficjalnej strukturze Inspekcji Weterynaryjnej nie ma organu działającego na poziomie gminy. Najniższym typowym szczeblem terenowym jest powiatowy lekarz weterynarii.

Główny Lekarz Weterynarii kieruje Inspekcją Weterynaryjną na poziomie krajowym i koordynuje jej działania w Polsce.

Powiatowy Lekarz Weterynarii wykonuje zadania Inspekcji na terenie powiatu, m.in. nadzoruje zdrowie zwierząt, zwalczanie chorób zakaźnych i bezpieczeństwo żywności pochodzenia zwierzęcego.

Graniczny Lekarz Weterynarii prowadzi kontrole weterynaryjne na granicy, szczególnie dotyczące przywozu zwierząt, produktów pochodzenia zwierzęcego i pasz.

Nadzoruje produkcję, ubój, badanie mięsa oraz obrót produktami pochodzenia zwierzęcego, co ogranicza ryzyko chorób i skażenia żywności.

Należy znaleźć na osi poziomej liczbę dni, odczytać odpowiadającą jej wartość na osi pionowej i porównać ją z wartością początkową, zwykle 100%.

Z wykresu wynika, że po 25 dniach siła oświetlenia wynosi około 50% wartości początkowej. Skoro początkowo było 100%, to spadek wynosi około 50%.

Zabrudzenia zatrzymują i rozpraszają część światła słonecznego. Do wnętrza budynku dociera więc mniej światła naturalnego.

Wpływa na aktywność, pobieranie paszy, rytm dobowy i ogólny dobrostan zwierząt. Ułatwia też obserwację stanu zdrowia.

Należy regularnie myć szyby, czyścić oprawy lamp, usuwać kurz i pajęczyny oraz kontrolować działanie oświetlenia sztucznego.

Wartość pozostała mówi, ile światła jeszcze jest, np. 50%. Spadek mówi, o ile światło zmniejszyło się względem początku, czyli z 100% do 50% oznacza spadek o 50%.

W ciąży i podczas wysokiej mleczności znacznie wzrasta zapotrzebowanie na wapń i fosfor. Jeśli dawka pokarmowa nie pokrywa tych potrzeb, dochodzi do odwapnienia i osłabienia kości.

Łomikost wiąże się z zaburzeniami gospodarki wapniowo-fosforowej. Często znaczenie ma także niedobór witaminy D, która wpływa na wchłanianie wapnia i fosforu.

Podejrzewa się ją przy kulawiźnie, sztywnym chodzie, bolesności kości, trudnościach ze wstawaniem oraz zwiększonej podatności na złamania. Może też wystąpić spadek mleczności.

Łomikost dotyczy głównie dorosłych zwierząt, a krzywica młodych, rosnących osobników. Obie choroby są związane z mineralizacją kości, ale występują w innym wieku.

Łomikost jest chorobą kości związaną z zaburzeniami mineralnymi. Lizawość to wypaczony apetyt, np. lizanie ścian, ziemi lub przedmiotów, często również wynikający z niedoborów mineralnych.

Podstawą jest prawidłowo zbilansowana dawka pokarmowa z odpowiednią ilością wapnia, fosforu i witaminy D. Ważne jest szczególne kontrolowanie żywienia krów ciężarnych i wysoko mlecznych.

Ochwat dotyczy zapalenia tworzywa racicowego lub kopytowego i objawia się głównie bolesnością racic/kopyt. Nie jest typową chorobą wynikającą z zaburzeń metabolizmu wapniowo-fosforowego kości.

FIV oznacza Feline Immunodeficiency Virus, czyli wirusa niedoboru immunologicznego kotów. Jest to choroba wirusowa osłabiająca odporność kota.

FIV występuje u kotów, w tym u kotów domowych oraz niektórych dzikich kotowatych. Nie jest chorobą koni, świń ani owiec.

Najczęściej przez głębokie rany kąsane podczas walk między kotami. Szczególnie narażone są koty wychodzące i niekastrowane samce.

Nie. FIV nie jest zoonozą i nie stanowi zagrożenia dla ludzi.

Mogą pojawić się przewlekłe infekcje, zapalenie dziąseł i jamy ustnej, chudnięcie, osłabienie oraz nawracające choroby skóry lub dróg oddechowych. Choroba może też długo przebiegać bezobjawowo.

Podstawą są badania krwi, najczęściej szybkie testy wykrywające przeciwciała przeciwko FIV. Wynik powinien interpretować lekarz weterynarii.

Najważniejsze jest ograniczenie walk między kotami, kastracja, niewypuszczanie kota bez kontroli oraz badanie nowych kotów przed wprowadzeniem do grupy.

To odkażanie prowadzone w trakcie trwania choroby zakaźnej lub epidemii. Ma ograniczyć szerzenie się drobnoustrojów wydalanych przez chore zwierzęta.

Ponieważ źródło zakażenia nadal jest aktywne, a patogeny mogą być stale wydalane do środowiska. Dezynfekcja bieżąca zmniejsza ryzyko dalszego szerzenia choroby.

Dezynfekcję bieżącą wykonuje się w czasie trwania choroby, a ostateczną po jej zakończeniu lub po likwidacji ogniska. Ostateczna ma usunąć pozostałe patogeny ze środowiska.

Dezynfekcja zapobiegawcza jest wykonywana rutynowo, zanim pojawi się choroba. Bieżąca jest prowadzona wtedy, gdy choroba zakaźna już występuje.

Odkaża się pomieszczenia, sprzęt, poidła, karmidła, narzędzia, ściółkę oraz miejsca zanieczyszczone wydzielinami, wydalinami lub innym materiałem zakaźnym.

Brud i materia organiczna mogą osłabiać działanie środka dezynfekcyjnego. Dlatego najpierw usuwa się zanieczyszczenia, a dopiero potem wykonuje właściwe odkażanie.

Pozwala to sprawdzić warunki utrzymania zwierzęcia, jego pochodzenie i stan zdrowia. Przepis ogranicza nielegalny handel oraz sprzedaż zwierząt z przypadkowych miejsc.

Nie. Psy i koty nie powinny być nabywane na targowiskach, targach ani giełdach zwierząt domowych.

Prawidłowym miejscem jest miejsce chowu lub hodowli, czyli miejsce, w którym zwierzę faktycznie przebywa i jest utrzymywane.

Powinien sprawdzić stan zdrowia zwierzęcia, warunki utrzymania, dokumentację szczepień i odrobaczeń oraz pochodzenie zwierzęcia.

Celem jest ochrona dobrostanu zwierząt i ograniczenie niekontrolowanego handlu. Takie miejsca utrudniają ocenę warunków, w których zwierzę było utrzymywane.

Przemieszczanie niehandlowe dotyczy zwierzęcia towarzyszącego podróżnemu i nie ma na celu sprzedaży ani przekazania własności. Handel oznacza obrót zwierzęciem w celu jego zbycia.

Nie. Zgodnie z podaną instrukcją Polska nie zezwala na przywóz psów, kotów i fretek w wieku poniżej trzeciego miesiąca życia.

Pozbawienie świadomości ma ograniczyć ból, stres i cierpienie zwierzęcia. Jest to element humanitarnego postępowania podczas uboju.

Czynność tę wykonuje przyuczony ubojowiec. Nie wystarczy, że osoba jest właścicielem zwierzęcia.

W pytaniach egzaminacyjnych sama rola właściciela nie daje takiego uprawnienia. Właściwą osobą wskazywaną do tej czynności jest przyuczony ubojowiec.

Lekarz weterynarii może wykonywać czynności kontrolne, nadzorcze i diagnostyczne, np. związane z oceną zdrowia zwierzęcia lub mięsa. Nie jest jednak poprawną odpowiedzią na pytanie o osobę pozbawiającą świadomości zwierzę podczas uboju gospodarczego.

Ubój gospodarczy dotyczy zwykle uboju zwierzęcia w gospodarstwie, najczęściej na użytek własny. Ubój w rzeźni odbywa się w zakładzie zatwierdzonym i pod stałym nadzorem urzędowym.

Powinno być szybkie, skuteczne i prowadzić do utraty świadomości przed zabiciem zwierzęcia. Nieskuteczne ogłuszenie oznacza naruszenie zasad dobrostanu.

To części zwierzęcia rzeźnego inne niż podstawowa tusza, które po pozytywnej ocenie weterynaryjnej mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi.

Najczęściej są to serce, wątroba, nerki i język. Ten zestaw należy kojarzyć jako prawidłowy.

Konfiskaty to tkanki odrzucone podczas kontroli weterynaryjnej. Nie mogą być przeznaczone do spożycia przez ludzi.

Badanie poubojowe pozwala ocenić, czy narządy są zdrowe i zdatne do spożycia. Narząd typowo jadalny może zostać odrzucony, jeśli wykazuje zmiany chorobowe.

Są to narządy związane z metabolizmem i wydalaniem, dlatego mogą wykazywać zmiany chorobowe, pasożytnicze lub toksyczne. Ich wygląd i struktura muszą być dokładnie ocenione.

Podroby jadalne pochodzą od zwierząt uznanych za zdatne i nie wykazują zmian chorobowych. Materiał odrzucony, np. konfiskaty, nie może trafić do obrotu spożywczego.

OB mierzy tempo opadania erytrocytów w niekrzepnącej próbce krwi. Wynik najczęściej podaje się w milimetrach na godzinę.

Ponieważ podwyższone OB nie wskazuje jednej konkretnej choroby. Informuje jedynie, że w organizmie może toczyć się np. stan zapalny lub inny proces chorobowy.

Do badania wykorzystuje się krew pobraną do probówki z antykoagulantem, aby nie doszło do jej skrzepnięcia. Próbka musi być dobrze wymieszana i wolna od skrzepów.

OB ocenia szybkość opadania krwinek czerwonych. Badanie czasu krzepnięcia ocenia natomiast sprawność mechanizmów krzepnięcia krwi.

Wynik mogą zafałszować skrzepy w próbce, nieprawidłowe wymieszanie krwi z antykoagulantem, przechylona rurka pomiarowa, wstrząsy oraz zbyt długie przechowywanie próbki.

Może sugerować stan zapalny, zakażenie, chorobę przewlekłą, niedokrwistość lub proces nowotworowy. Wynik wymaga interpretacji przez lekarza weterynarii razem z innymi badaniami.

To właśnie erytrocyty, czyli krwinki czerwone, opadają w rurce pomiarowej. Tempo ich opadania jest podstawą wyniku badania.