Metoda Mohra
Słownik kwalifikacji SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych
Metoda Mohra to argentometryczna metoda oznaczania jonów chlorkowych, np. zawartości chlorku sodu (NaCl) w roztworach i produktach spożywczych. Polega na miareczkowaniu badanej próbki mianowanym roztworem azotanu(V) srebra AgNO₃ w obecności wskaźnika: chromianu(VI) potasu K₂CrO₄.
Zasada oznaczenia
Podczas miareczkowania jony srebra reagują najpierw z jonami chlorkowymi:
Ag⁺ + Cl⁻ → AgCl↓
Powstaje biały, trudno rozpuszczalny osad chlorku srebra AgCl. Dopóki w roztworze są jony Cl⁻, dodawane Ag⁺ są zużywane na ich strącanie.
Po całkowitym strąceniu chlorków niewielki nadmiar Ag⁺ reaguje ze wskaźnikiem K₂CrO₄, tworząc ceglastoczerwony osad chromianu(VI) srebra Ag₂CrO₄:
2Ag⁺ + CrO₄²⁻ → Ag₂CrO₄↓
Pojawienie się trwałego ceglastoczerwonego zabarwienia oznacza punkt końcowy miareczkowania.
Warunki prowadzenia oznaczenia
Metodę Mohra prowadzi się zwykle w środowisku obojętnym lub lekko zasadowym. Zbyt kwaśne środowisko zaburza działanie wskaźnika chromianowego, a zbyt zasadowe może powodować powstawanie innych osadów srebra.
Zastosowanie w analizie żywności
Metoda Mohra jest stosowana do oznaczania zawartości soli kuchennej w produktach spożywczych, np. w przetworach mięsnych, rybnych, warzywnych, serach czy solankach. Wynik oznaczenia chlorków można przeliczyć na zawartość NaCl.
Najważniejsze do zapamiętania
- titrant: AgNO₃,
- wskaźnik: K₂CrO₄,
- oznaczane jony: Cl⁻,
- osad główny: AgCl,
- punkt końcowy: pojawienie się ceglastoczerwonego Ag₂CrO₄.