Produkcja mączki ziemniaczanej
Słownik kwalifikacji SPC.07 - Organizacja i nadzorowanie produkcji wyrobów spożywczych
Mączka ziemniaczana, potocznie nazywana krochmalem, to skrobia otrzymywana z bulw ziemniaka. W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest kojarzenie jej produkcji z procesami: mycia, rozdrabniania, wymywania skrobi, odwadniania i suszenia.
Podstawowe urządzenia w linii produkcyjnej
Do uzyskania mączki ziemniaczanej niezbędne są:
- płuczka bębnowa – usuwa ziemię, piasek i inne zanieczyszczenia z ziemniaków,
- tarka – rozdrabnia bulwy, rozrywa komórki i uwalnia ziarna skrobi,
- wymywacz strumieniowy – wypłukuje skrobię z miazgi ziemniaczanej za pomocą wody,
- odwadniacz próżniowy – usuwa nadmiar wody z mleczka skrobiowego lub wilgotnej skrobi,
- suszarka – dosusza skrobię do postaci sypkiej mączki.
Ważna kolejność procesu
Typowy ciąg technologiczny można zapamiętać jako:
mycie → tarcie → wymywanie skrobi → odwadnianie → suszenie.
Dlatego poprawny zestaw urządzeń to: płuczka bębnowa, tarka, wymywacz strumieniowy, odwadniacz próżniowy, suszarka.
Czego nie stosuje się jako urządzenia niezbędnego?
W produkcji mączki ziemniaczanej nie są urządzeniami podstawowymi:
- agregat wyparny – służy głównie do zagęszczania cieczy przez odparowanie wody, np. w cukrownictwie lub mleczarstwie,
- sterylizator – stosowany do niszczenia drobnoustrojów w produktach wymagających jałowości,
- pasteryzator – używany do łagodnego utrwalania cieplnego, np. mleka lub soków.
W tym procesie najważniejsze jest mechaniczne wydzielenie skrobi z ziemniaka, jej oczyszczenie, odwodnienie i wysuszenie.