Pytania pomocnicze - SPL.03

TEU to jednostka pojemności odpowiadająca jednemu kontenerowi 20-stopowemu. Służy do określania pojemności kontenerowców i terminali kontenerowych.

Prowadnice komórkowe ułatwiają ustawianie kontenerów w ładowni w równych pionowych rzędach. Zwiększają bezpieczeństwo, porządek załadunku i szybkość operacji przeładunkowych.

Kontenerowiec jest wyspecjalizowany w przewozie kontenerów, a jego pojemność mierzy się w TEU. Drobnicowiec przewozi różne ładunki drobnicowe, często w skrzyniach, workach, beczkach lub na paletach.

Rudowiec przewozi ładunki masowe suche, np. rudę żelaza, zwykle luzem w ładowniach. Jego pojemności nie określa się w TEU, ponieważ nie jest przeznaczony głównie do kontenerów.

Do obsługi kontenerowców wykorzystuje się m.in. suwnice nabrzeżowe, suwnice bramowe, reach stackery, wozy kontenerowe i ciągniki terminalowe z naczepami lub platformami.

FEU odpowiada kontenerowi 40-stopowemu. Jeden kontener 40-stopowy przyjmuje się zwykle jako 2 TEU.

Oznaczają dopuszczalne grupy pakowania. X jest dla grup I, II i III, Y dla II i III, a Z tylko dla III.

Grupy pakowania określają stopień zagrożenia materiału. Grupa I oznacza duże zagrożenie, II średnie, a III małe.

Tak. Opakowanie X spełnia najwyższe wymagania, więc może być stosowane także do materiałów z grup II i III.

Ponieważ Z jest przeznaczone tylko dla materiałów o małym stopniu zagrożenia, czyli grupy III. Nie spełnia wymagań dla materiałów najbardziej niebezpiecznych.

Oznaczenie UN opakowania informuje o jego dopuszczeniu i parametrach technicznych. Nalepka ostrzegawcza wskazuje klasę zagrożenia przewożonego materiału.

Podstawowym dokumentem jest IMDG Code, który określa zasady klasyfikacji, pakowania, oznakowania i przewozu materiałów niebezpiecznych drogą morską.

Ponieważ emituje spaliny, które w zamkniętym pomieszczeniu mogą zagrażać zdrowiu pracowników. Szczególnie niebezpieczne są spaliny silników wysokoprężnych.

Najczęściej stosuje się wózki elektryczne, wózki paletowe ręczne, wózki unoszące oraz inne urządzenia niewytwarzające spalin.

Wózek elektryczny nie emituje spalin podczas pracy, dlatego lepiej nadaje się do pomieszczeń zamkniętych. Wózek spalinowy wymaga szczególnej wentylacji i zwykle nie jest dopuszczany do pracy przy stanowiskach pracy.

Spaliny mogą powodować zatrucia, podrażnienia dróg oddechowych, bóle głowy i obniżenie bezpieczeństwa pracy. Mogą też pogarszać warunki higieniczne w miejscu pracy.

Należy uwzględnić rodzaj napędu, emisję zanieczyszczeń, dopuszczalne obciążenie, szerokość dróg transportowych, wysokość składowania oraz bezpieczeństwo pracowników.

Należy pomnożyć liczbę kontenerów przez odległość jednego przejazdu. Trzy kontenery po 200 m dają łącznie 600 m, czyli 0,6 km.

Ponieważ treść zadania wyraźnie mówi, że należy policzyć tylko czas przejazdu urządzenia z ładunkiem. Powroty bez ładunku są pomijane.

Łączna droga wynosi 0,6 km, a czas 6 minut, czyli 0,1 godziny. Prędkość wynosi więc 0,6 km / 0,1 h = 6 km/h.

Urządzenie III ma prędkość 6 km/h, co daje dokładnie 6 minut dla łącznej drogi 0,6 km. Jego udźwig 35 000 kg jest większy od masy kontenera 33 000 kg.

Trzeba przeliczyć tony na kilogramy: 33 t = 33 000 kg. Udźwig urządzenia musi być równy lub większy od 33 000 kg.

Tak, ponieważ jego udźwig wynosi 33 000 kg, czyli dokładnie tyle, ile masa kontenera. Nie spełnia jednak warunku czasu, bo przy 8 km/h przejazdy trwałyby krócej niż 6 minut.

Nie. W tym zadaniu wymagany jest konkretny łączny czas przejazdu z ładunkiem, czyli 6 minut. Dlatego wybiera się urządzenie spełniające jednocześnie warunek czasu i udźwigu.

Po dwóch długich widłach, dyszlu do prowadzenia oraz braku kabiny, masztu i silnika jazdy. Jest to typowy ręczny wózek do przemieszczania palet.

Służy do przemieszczania paletowych jednostek ładunkowych na krótkich odległościach, np. między regałem, rampą, dokiem przeładunkowym i środkiem transportu.

Wózek ręczny nie ma masztu, kabiny ani napędu jazdy i podnosi ładunek tylko na małą wysokość. Wózek widłowy masztowy może podnosić palety wysoko i obsługiwać regały.

Ponieważ jego podstawowym zastosowaniem jest przewóz palet. Widły wsuwa się pod paletę, lekko ją unosi i przemieszcza ręcznie.

Najczęściej przewozi się palety z towarem, skrzyniopalety lub inne stabilne jednostki ładunkowe przystosowane do podjęcia widłami.

Nie należy przekraczać udźwigu, trzeba stabilnie ustawić ładunek na palecie i prowadzić wózek ostrożnie. Szczególną uwagę należy zachować na pochyłościach, progach i nierównej nawierzchni.

Kod QR zapisuje informacje w dwóch wymiarach: poziomo i pionowo. Dzięki temu może pomieścić więcej danych niż kod liniowy 1D.

Kod 1D zapisuje dane w układzie liniowym, najczęściej jako paski o różnej grubości. Kod QR jest kodem dwuwymiarowym i ma postać matrycy pól.

Można zapisać np. numer przesyłki, identyfikator ładunku, dane odbiorcy, numer partii albo link do dokumentacji elektronicznej.

Służą do szybkiej identyfikacji ładunków, przesyłek, palet lub dokumentów. Ułatwiają kontrolę, ewidencję i śledzenie przepływu towarów.

Można go szybko zeskanować urządzeniem mobilnym lub czytnikiem. Pozwala ograniczyć błędy ręcznego przepisywania danych.

Najczęściej wybiera się wózek wysokiego składowania, czyli wózek z masztem wysuwanym typu reach truck. Umożliwia on podnoszenie palet na duże wysokości i pracę w wąskich alejkach.

Wózek wysokiego składowania jest przystosowany do pracy przy wysokich regałach i w węższych korytarzach. Wózek czołowy częściej wykorzystuje się do załadunku, rozładunku i transportu poziomego.

Wózek musi podnieść ładunek na najwyższy wymagany poziom regału. Zbyt mała wysokość podnoszenia uniemożliwi prawidłowe rozmieszczenie towaru.

Udźwig określa maksymalną masę ładunku, jaką wózek może bezpiecznie podnieść. Przy dużych wysokościach rzeczywisty dopuszczalny udźwig może być niższy.

Pracują głównie wewnątrz magazynów, gdzie ważne są brak spalin, mniejszy hałas i precyzyjne manewrowanie. Napęd elektryczny jest bezpieczniejszy dla zamkniętych pomieszczeń.

Im węższa alejka między regałami, tym bardziej specjalistyczny powinien być wózek. Reach trucki i wózki systemowe pozwalają efektywnie pracować tam, gdzie zwykły wózek czołowy miałby za mało miejsca.

Należy znać masę i wymiary ładunku, wysokość regałów, szerokość korytarzy roboczych oraz rodzaj palet. Te dane decydują o wymaganym udźwigu, wysokości podnoszenia i typie wózka.

Powierzchnia ładunkowa to pole podłogi kontenera, czyli długość razy szerokość. Przestrzeń ładunkowa to objętość wnętrza, czyli długość razy szerokość razy wysokość.

Do obliczeń należy używać wymiarów wewnętrznych, ponieważ określają faktyczną przestrzeń dostępną dla ładunku. Wymiary zewnętrzne opisują gabaryty kontenera.

Mają identyczną długość wewnętrzną i szerokość wewnętrzną. Powierzchnia ładunkowa nie zależy od wysokości kontenera.

Kontenery różnią się wysokością wewnętrzną. Ponieważ przestrzeń ładunkowa uwzględnia wysokość, wyższy kontener ma większą kubaturę.

Wartość w milimetrach należy podzielić przez 1000. Na przykład 8931 mm = 8,931 m.

Należy pomnożyć długość wewnętrzną przez szerokość wewnętrzną. Dla obu kontenerów będzie to 8,931 m × 2,330 m.

Powierzchnię ładunkową podaje się w metrach kwadratowych, czyli m². Przestrzeń ładunkową podaje się w metrach sześciennych, czyli m³.

Ma wiele małych, wentylowanych przedziałów lub klatek w zabudowie. Boki pojazdu są ażurowe albo wyposażone w otwory zapewniające dopływ powietrza.

Są żywym ładunkiem wrażliwym na stres, temperaturę i brak wentylacji. Pojazd musi zapewniać im bezpieczeństwo, dostęp powietrza i ograniczenie urazów.

Pojazd dla krów ma dużą przestrzeń ładunkową, mocną podłogę i często rampę załadunkową. Pojazd dla gołębi ma liczne małe klatki lub boksy dla ptaków.

Materiały budowlane przewozi się zwykle na skrzyniach, platformach, naczepach lub w kontenerach. Małe wentylowane komory wskazują raczej na przewóz żywych zwierząt.

Należy zapewnić odpowiednią wentylację, ochronę przed skrajną temperaturą, bezpieczne rozmieszczenie ptaków oraz możliwość utrzymania czystości pojazdu.

Należy podzielić masę w kilogramach przez 1000. 400 000 kg = 400 t.

Czas pracy oblicza się przez podzielenie ilości ładunku przez wydajność urządzenia. W tym przypadku 400 t / 400 t/h = 1 h.

Urządzenie pracuje 1 godzinę, a cena jednej godziny pracy wynosi 300 zł netto. Koszt netto to więc 1 × 300 zł = 300 zł.

Cenę netto należy pomnożyć przez 1,23 albo obliczyć VAT jako 23% ceny netto i dodać go do ceny netto.

VAT wynosi 300 zł × 0,23 = 69 zł.

Koszt netto nie zawiera podatku VAT. Koszt brutto to kwota netto powiększona o VAT, czyli pełna kwota do zapłaty.

Rozładunek trwa 1 godzinę, więc koszt netto wynosi 300 zł. Po doliczeniu 23% VAT całkowity koszt brutto wynosi 369 zł.